Burada olmak size de iyi geliyor mu?

Ben buraya ilk lohusalık dönemimde, geceleri herkes uyurken girip yazıyordum; “yalnız değilmişim” hissi gerçekten iyi gelmişti. Benim kızım kolik gibi ağladığında ben de çok yetersiz hissediyordum, burada benzer şeyler yaşayanları okuyunca içim biraz rahatladı. Bazen tek bir mesaj bile günün yükünü hafifletiyor, insanın kendine daha şefkatli bakmasını sağlıyor 🙂

Ben burayı özellikle “bugün de zor geçti” dediğim günlerde küçük bir mola gibi görüyorum. Oğlum 2 yaşına girerken inat krizleri başladığında kendimi yetersiz hissediyordum; burada benzer şeyleri okuyunca nefes aldım, normalmiş dedim. Bir de kimseyi tanımasam bile yargılanmadan yazabilmek insana iyi geliyor 🙂

Ben buraya hamileliğimin son aylarında çok kaygılıyken takılmaya başlamıştım; aynı duyguları yaşayan anneleri okuyunca içim biraz yumuşuyordu. Doğumdan sonra da “her şey bende mi ters gidiyor” diye kendimi yediğim günlerde, başkalarının da benzer şeyler yaşadığını görmek beni toparladı. Doktorumuzun söylediği basit önerileri burada pratikte nasıl uyguladıklarını okumak da çok işime yaradı. En güzeli, kimseyi yargılamadan dertleşebilmek 🙂

Ben Esra, iki çocuk annesiyim; özellikle ikinci bebeğimde “her şeyi ben yapmalıyım” baskısına girince burada okuduklarım beni epey rahatlattı. Biz de uyku gerilemesi döneminde saç baş yolarken birinin “biz de geçirdik” demesi moralimi toparlıyordu. Bazen sadece birinin “bugün ağlamak serbest” demesi bile günün yükünü hafifletiyor 🙂 Burada kendimi daha az yargılanmış hissediyorum.

Ben Deniz, 3 yaşında bir oğlan annesiyim; burada yazışmak bana sanki apartmanda kapı önü sohbeti gibi geliyor, içim hafifliyor. Oğlumun uyku düzeni bozulduğunda kendimi çok yetersiz hissediyordum, burada benzer süreçleri okuyunca “bu da bir dönem” diyebildim. Doktorumuz da “anne iyi olursa çocuk da daha kolay toparlar” demişti, o cümleyi burada sık sık hatırlıyorum 🙂

Ben Merve, 6 aylık bir kız annesiyim; özellikle ek gıdaya geçince kafam karmakarışık olmuştu, burada okudukça “her çocuk aynı gitmiyor” fikri içimi rahatlattı. Gece uykusuzluğunda birinin “bizde de böyleydi” demesi bile sanki omzuma el değmiş gibi oluyor. Doktorumuz da “kendini de besle, sadece bebeği düşünme” demişti; ben bunu burada hatırlayıp daha az suçluluk hissediyorum 🙂