Çevrenin yorumları beni çok etkiliyor

Ben de ilk hamileliğimde aynı şeyi çok yaşadım; herkesin “şunu yap, bunu yapma”sı kafamı allak bullak ediyordu. Bir süre sonra şunu fark ettim: Herkes kendi döneminin doğrularıyla konuşuyor, ama en sakinleştireni doktorumuzun ve benim iç sesimin ortaklaştığı yer oldu. Biz “teşekkür ederim, biz böyle uygun görüyoruz” cümlesini ezberledik, tartışmaya girmeden kapatınca daha az yıprandım 🙂 Zamanla bebeğini tanıdıkça çevrenin sesi biraz arka plana düşüyor, gerçekten.

Benim oğlum yenidoğanken herkes bir şey söylüyordu; “üşüyor”, “aç”, “kucağa alıştırırsın” derken kendimi yetersiz hissettiğim günler oldu. Sonra doktorumuz “Bebekle ilgili tek geçerli gösterge; kilosu, ıslak bez sayısı ve genel hali” gibi somut şeylere bakmamı söylemişti, ben de yorumları oraya göre süzgeçten geçirmeye başladım. Bir de kendime küçük bir cümle seçtim: “Teşekkür ederim, biz böyle ilerliyoruz” deyip konuyu kapatmak çok rahatlatıcı geldi 🙂 Zamanla sınır koydukça çevrenin de sesi azalıyor, senin özgüvenin artıyor.

Benim kızım 4-5 aylıkken özellikle kayınvalide ve komşu yorumları beni çok hırpalamıştı; her cümlede “yanlış yapıyorum” hissi geliyordu. Sonra kendime küçük bir kural koydum: Sağlıkla ilgili net bir şey yoksa sadece “teşekkür ederim, biz böyle ilerliyoruz” deyip kapatıyorum. Doktorumuz da “çocuğu en iyi gözlemleyen annedir, herkesin sözü aynı ağırlıkta değil” demişti, o cümle bana iyi gelmişti 🙂 Zamanla filtrelemeyi öğrenince hem daha sakin oldum hem de bebeğin ritmini daha net duymaya başladım.

Ben ikinci bebeğimde çevre yorumlarını filtrelemeyi öğrendim; ilkinde her lafı not alıp gece kafamda döndürüyordum. Bizde en çok “az emiyor” baskısı vardı, ben de sadece doktor kontrolü, kilo takibi ve bez sayısına tutununca içim rahatladı. Bir de sınır koymayı denedim; “tavsiyeni duyuyorum ama biz böyle ilerleyeceğiz” deyip konuyu kapatınca zamanla herkes geri çekildi 🙂

Benim oğlum 1 yaş civarı “konuşmuyor, geri mi kaldı” yorumlarıyla çok sarsılmıştım; o dönem sanki herkesin sözü evin içine kadar giriyordu. Psikoloğumuz “yorum yapanların niyeti iyi olsa da sınır koymak senin hakkın” demişti, ben de tek cümlelik bir cevap hazırladım: “Biz doktorumuzla takipteyiz, içim rahat.” O cümleyi her seferinde aynı sakinlikle söyleyince tartışma açılmadan konu kapanmaya başladı, ben de daha az yoruldum 🙂

Ben de lohusalıkta çevreden gelen “şöyle tut, böyle giydir” yorumlarıyla resmen nefesim daralıyordu, sanki sınava giriyormuşum gibi. Bizde işe yarayan şey, tek bir “referans kişi” seçmek oldu: doktorumuzun ve kendi içgüdümün dışındaki lafları nazikçe kapattım. Bir de kendime şu cümleyi sık sık hatırlattım: O yorumu yapan kişi o anı ya yaşamıyor ya da benim bebeğimi benim kadar tanımıyor 🙂 Zamanla “teşekkürler, biz böyle iyi gidiyoruz” demeyi otomatikleştirdim ve içim çok rahatladı.