Çocuğum beni anlıyor ama konuşmuyor

Bizde de benzer bir dönem olmuştu; oğlum her dediğimi yapıyordu ama kelime çıkmıyordu. Doktorumuz “anlaması iyi işaret, bazı çocuklar konuşmayı biraz geciktirip sonra birden açılıyor” demişti, ben de evde sürekli kısa cümlelerle anlatıp onun yerine konuşmamaya dikkat ettim. Şarkılar, parmak oyunları ve resimli kitaplar çok işe yaramıştı, özellikle tekrar eden kelimelerle. Bir gün baktım “su” diye başladı, ardından kelimeler domino gibi geldi 🙂

Benim küçük oğlum da 2 yaş civarı her şeyi anlıyor, işaretle istediğini anlatıyordu ama kelimeler çok geç geldi. Bizim evde ekranı bayağı kısıp gün içinde bol bol “sen ne istiyorsun, su mu, top mu” diye seçenekli konuşunca ve şarkı/tekerleme ekleyince yavaş yavaş açıldı. Bir de ben onun yerine konuşmayı azaltıp sabırla bekleyince daha çok denemeye başladı. İçin rahat etsin, anlaması bence umut verici bir detay 🙂

Benim kızım da 2,5 yaşına kadar çoğunlukla kafasıyla onaylayıp eliyle gösteriyordu, “anne” bile arada çıkıyordu. Biz oyun kurarken özellikle “ver-topu”, “al-bebeği” gibi iki kelimelik mini cümlelerle çok tekrar yaptık, bir de şarkılardan ziyade karşılıklı sohbet gibi yavaş yavaş konuştum. Kreşe başlayınca birden kelime patlaması yaşadı, sanki önce içerde biriktiriyormuş. Doktorumuz da “anlaması güçlü ise genelde süreç olumlu gidiyor, sabır ve bol etkileşim” demişti 🙂

Benim oğlum da 26. aya kadar her şeyi getir-götür yapıyordu ama ağzından tek tük ses dışında kelime çıkmıyordu, daha çok mimikle idare ediyordu. Biz evde “tahmin etme” alışkanlığını biraz bıraktık; istediğini hemen uzatmak yerine basitçe “su de” gibi kısa model verdik, sinirlenmeden bekledik. Bir de şarkılı parmak oyunları ve bol kitap okuma bizde dili tetiklemişti, bir süre sonra kelimeler ardı ardına geldi 🙂 Doktorumuz da baskı yapmadan, günlük rutinde bol konuşmanın ve gerekirse bir dil gelişimi uzmanından görüş almanın iyi olacağını söylemişti.

Benim büyük oğlum da her şeyi çok güzel anlıyordu ama 2 yaş civarı konuşmak yerine hep “ıh-ıh” ve işaretle idare ediyordu. Bizde dönüm noktası, gün içinde sürekli “ne istiyorsun” diye konuşturmak yerine onun cümlesini ben tamamlayıp modellemek oldu: “Su istiyorsun, su veriyorum” gibi. Ayrıca şarkılı parmak oyunları ve resimli kitapta tek kelimeyi tekrar ettirme (top, mama, kedi) daha rahatlatmıştı. Zamanla kelimeler birikince bir anda pat diye cümleye döndü 🙂

Benim kızım da her şeyi anlıyordu ama konuşmaya pek yanaşmıyordu; meğer biz onun yerine çok “tamam, ben anladım” deyip işi çözüp geçiyormuşuz. Bir süre özellikle istediği şeyi hemen vermeyip “su mu istiyorsun, su de” gibi kısa ve net model verdim, bazen de yanlış anlayıp onu “düzeltmeye” fırsat bıraktım. Ayrıca şarkı-taklit oyunları (hayvan sesleri, üfleme, puf-puf) kelimeden önce ses çıkarmayı artırmıştı 😊. Doktorumuz da işitme ve ağız yapısı açısından bir kontrolün iç rahatlatabileceğini söylemişti, biz yaptırınca daha sakin ilerledik.