Çocuğum çok içine kapanık, normal mi?

Bizim oğlan da 3 yaş civarı parkta hep kenarda durur, önce ortamı izlerdi; ben de çok kafaya takmıştım. Zamanla “ısınma süresi” olduğunu fark ettim, tanıdık bir çocuk görünce bir anda açılıyordu. Evde rol oyunu (marketçilik, doktorculuk) oynayınca sosyal ortamlarda konuşması da biraz daha kolaylaştı. Doktorumuz da “utangaçlıkla içine kapanıklık aynı şey değil, zorlamayın” demişti; biz baskıyı azalttıkça daha rahat etti 🙂

Benim kızım da kalabalıkta hemen kaynaşan bir çocuk değildi; özellikle doğum günü gibi ortamlarda yanıma yapışır, sadece izlerdi. Bizde işe yarayan şey “hazırlık” oldu: Gitmeden önce kimler olacak, neler oynanır diye evde oyuncaklarla prova yapınca daha güvende hissetti. Bir de “hadi oyna” diye itmek yerine, yanında durup küçük bir rol almak (topu ben atayım sen tut) onu yavaş yavaş açtı 🙂 Zamanla kendi seçtiği bir-iki arkadaşı olunca içe kapanıklığı değil, seçiciliği gibi gelmeye başladı.

Benim oğlum da bir dönem yabancı ortamda hiç konuşmaz, evde ise şen şakrak olurdu; sonra bunun “utangaçlık”tan çok karakter ve alışma hızıyla ilgili olduğunu gördüm. Biz zorla “hadi git oyna” demek yerine yanına bir arkadaş seçip küçük bir oyun kurduk (top yuvarlama, baloncuk patlatma gibi), o minik başlangıçlar çok işe yaradı 🙂 Öğretmeni de “önce güvenli alanını bulsun, sonra açılır” demişti; gerçekten de aylar içinde kendi kendine bir-iki çocukla bağ kurdu.

Benim küçük kızım 4 yaşında kreşe başlayınca ilk aylar resmen “görünmez mod”daydı; öğretmeniyle bile fısıldayarak konuşuyordu. Doktorumuz, bazı çocukların sosyal ortamlarda önce güven arayıp sonra açıldığını, zorlayınca daha çok kapandıklarını söylemişti. Biz evde kukla oyunu ve “hadi sırayla merhaba diyelim” gibi minik canlandırmalar yaptık, dışarıda da tek bir çocukla kısa buluşmalar ayarlayınca daha rahatladı 🙂

Benim kızım 5 yaşında ve yeni ortamlarda önce uzun uzun gözlemci oluyor; hemen “hadi git oyna” deyince daha da içine kapanıyordu. Biz evde oyuncaklarla “tanışma oyunu” yapıp, parka gidince de ilk 10 dakika sadece birlikte salıncakta oturduk, sonra kendi kendine çocuklara yaklaşmaya başladı. Öğretmeni de “güven alanı oluşunca açılıyor” demişti, o yüzden küçük adımlar bizde çok işe yaradı 🙂

Benim oğlum 6 yaşında, kalabalıkta hemen arkadaş edinemiyor ama bire bir oyunlarda çok açılıyor. Biz “hadi git tanış” baskısını bırakıp önce yanına bir “köprü oyuncağı” (top, baloncuk, küçük arabalar) aldık; bir çocuk yaklaşınca oyun kendiliğinden akmaya başladı. Bir de rol yapma oyunları evde çok işe yaradı, “parkta merhaba demeyi” oyuncaklarla prova edince dışarıda daha rahatladı 🙂