Çocuğum ev yemeği yemiyor, ne yapmalıyım?

Benim oğlum da bir dönem ev yemeğine burun kıvırıyordu; tabaktaki her şey karışınca daha da reddediyordu. Biz porsiyonu küçülttük, sebzeyi tek tek sunduk (mesela sadece yoğurtlu kabak gibi) ve yanında sevdiği bir “güvenli” yiyecek hep oldu. Doktorumuz “baskı yapmayın, ısrar iştahı daha çok kapatır” demişti, o yüzden tadına baksa bile yeter deyip konuyu kapattık. Bir de birlikte sofraya oturup aynı yemeği keyifle yiyince zamanla merak edip katılmaya başladı 🙂

Benim kızım da bir ara ev yemeğini “sıkıcı” bulup hep atıştırmalık peşindeydi. Bizde işe yarayan şey, aynı yemeği farklı sunmaktı: mesela köfteyi mini toplar yapıp yanına yoğurtlu dip sos koyunca daha hevesli oldu 🙂 Bir de gün içinde atıştırmayı kısıp acıkma aralığı bırakınca akşam tabağına daha çok yaklaştı. Doktorumuz da “yemek saatinde alternatif teklif etmeyin, baskı kurmadan aynı rutini sürdürün” demişti, birkaç hafta sonra belirgin toparladı.

Benim oğlum ev yemeğini bırakıp dışarıdaki tatlara özenince “soslu dip” yöntemi işe yaramıştı; yoğurtlu minik bir kaseye havuç, köfte, patates gibi parçaları batırıp yemeyi oyun gibi gördü 🙂 Bir de birlikte mutfağa soktum, salatayı karıştırdı ya da mercimek köftesini yuvarladı; kendi emeği olunca tadına bakma ihtimali artıyor. Bizde “ısrar yok, teklif var” yaklaşımıyla ortam sakin kalınca yavaş yavaş ev yemeğine döndü. Tatlı/atıştırmalık saatlerini de biraz düzenleyince iştahı doğal olarak ana öğüne kaydı.

Benim kızım da ev yemeğine küsmüştü, meğer gün içinde meyve-süt-kraker derken karnı hep dolu geziyormuş. Ara öğünleri biraz “planlı” yapınca akşam masada daha istekli oldu; bir de yemek saatinden 1-1,5 saat önce atıştırmayı kestik. Ev yemeğini bazen sandviç içi gibi kullandım (tavuklu sebze, köfte, mercimek köftesi) ve “ev yapımı dürüm” formu bayağı cazip geldi 🙂 Doktorumuz da “baskı yapmayın, tadına bakması yeter” demişti; ben de sadece sofrada görünür kıldım, zamanla açıldı.

Bizim evde de ev yemeği krizi olmuştu; meğer oğlum “kontrol bende” isteyince daha çok reddediyormuş. Bir süre masaya kendi mini tabağını koyup yemeği servis kasesinden kendisinin almasına izin verdim, bir de mutfakta ufak görevler verdim (salatayı karıştırmak, baharat serpmek gibi); şaşırtıcı şekilde iştahı açıldı 🙂 Bir de “yemek zamanı” dışında sürekli bir şey atıştırmayı kesince masaya daha istekli oturdu. Doktorumuz da baskı kurmadan, aynı yemeği birkaç gün arayla tekrar denemenin işe yaradığını söylemişti.

Benim küçükte “başkası yapınca daha lezzetli” dönemi olmuştu; birlikte mutfağa girip yemeğin bir kısmını ona yaptırınca (salatayı karıştırmak, mercimeği yıkamak gibi) sofrada daha gönüllü oldu. Bir de tabakta “tek güvenli seçenek” bırakıyordum; mesela yanında sevdiği yoğurt ya da ekmek olunca yeni yemeğe daha rahat dokunuyordu. Doktorumuz da “yemek savaşına girmeyin, maruziyet zamanla işe yarar” demişti, ben de ısrar etmeden aynı yemeği farklı günlerde tekrar sundum. Bizde bu yaklaşım yavaş yavaş işe yaradı 🙂