Çocuğum istediği olmayınca kendini yere atıyor

Bizim oğlan 2,5 yaş civarı tam bunu yapıyordu, markette kendini yere bırakıp ağlama krizleri oluyordu. Doktorumuz bunun çoğu zaman “ben de varım” dönemi gibi gelişimsel bir şey olabileceğini söylemişti; biz o anlarda çok konuşmadan sakin kalıp güvenliğini sağlayıp bekledik. Kriz geçince kısa bir dille “İstediğini anladım ama şu an olmaz” deyip başka bir şeye yönlendirmek işe yaradı, bir de evde küçük seçimler sununca (kırmızı bardak mı mavi mi gibi) kontrol hissi arttı. Zamanla azaldı, özellikle tutarlı kalınca ve “hayır”dan sonra pazarlık kapısını kapatınca daha çabuk toparladı 🙂

Benim kızım 3 yaşına yaklaşırken aynı şeyi yaptı, özellikle “hayır” cevabını duyunca yere çöküp ağlıyordu. Bizde en çok işe yarayan şey, önce güvenliğini sağlamak (kenara almak gibi) sonra da hiç uzatmadan sakin bir sesle “Kızgınsın, anlıyorum ama yere atmak yok” deyip tartışmaya girmemek oldu. Kriz geçince sarılmaya hazır olduğumu gösterip, o anda istediğini değil ama alternatifini sununca zamanla süresi kısaldı. Bir de çok yorulduğu/acıktığı saatlerde daha sık oluyordu, rutin toparlayınca epey hafifledi 🙂

Benim oğlumda 2 yaş sonu başladı, özellikle yorgun ya da acıkmışsa birden yere yatıp bağırıyordu. Ben o an çok konuşmak yerine önce sakin kalıp biraz mesafe koydum, “Şu an çok kızgınsın, yanındayım” deyip kriz geçince kısaca sınırı hatırlattım; uzadıkça uzayan tartışmaya girmeyince daha çabuk söndü. Evde sakin zamanlarda “İsteyince böyle yapabilirsin” diye alternatif gösterince (kelime/işaret) zamanla azaldı 🙂. Dışarıda da güvenli değilse kucağıma alıp daha sessiz bir köşeye geçmek bize iyi gelmişti.

Bizim evde 2 yaşın ortasında başladı, özellikle dışarı çıkarken ayakkabı seçemeyince kendini yere bırakıyordu. Ben önce onu kucağıma alıp daha sakin bir köşeye geçirdim, o anda “uzun açıklama” yapınca daha da uzuyordu. Sonra sakinleşince duygusunu isimlendirip (“çok sinirlendin, istediğin olmadı”) tek bir net sınır koydum ve aynı tepkiyi her seferinde verdim; birkaç hafta içinde şiddeti azaldı. Bir de açlık-uykusuzluk bizde krizi büyütüyordu, onu fark edince önlem almak baya rahatlatmıştı 🙂

Benim kızımda da 2,5 yaş civarı “yere yatma” dönemi oldu, özellikle kalabalıkta daha çok yapıyordu. Bizde işe yarayan şey seçenekleri azaltmak oldu: “Şunu mu bunu mu?” diye iki alternatif sununca kontrol hissi geliyor, kriz daha az büyüyordu. Bir de kriz bittikten sonra konuşup “çok sinirlendin, anlıyorum ama yere atmak yerine ayağınla yere vurabilirsin” gibi daha güvenli bir çıkış yolu öğrettim. Birkaç hafta tutarlı gidince belirgin şekilde azaldı 🙂

Bizde de 3 yaş civarı “yere atma” oldu, özellikle parktan çıkarken. Ben o an göz teması kurup çok uzatmadan “Şu an çok kızgınsın, seni anlıyorum” deyip kenara çekilip bekledim; sakinleşince sarılmasına izin verdim. Evde de önceden küçük uyarılar (5 dakika sonra çıkıyoruz gibi) verince patlamalar azaldı. Bir de kriz anında “tamam alalım” deyip geri adım atınca ertesi gün daha hızlı alevlendiğini fark ettim, tutarlılık bize iyi geldi 🙂