Çocuğum tuvalete gitmeyi reddediyor

Bizim oğlan da bir dönem tuvalete oturmayı resmen inat konusu yapmıştı, özellikle kakada çok direndi. Biz baskıyı tamamen bıraktık, “sadece oturup kalksak da olur” deyip günde bir-iki kez kısa denemeler yaptık, bir de sevdiği bir kitabı sadece tuvalette bakmasına izin verdik. Doktorumuz da “korku/gerginlik olunca tutma artar, sakinleşince çözülür” demişti; bizde de birkaç hafta sonra kendiliğinden yumuşadı 🙂 Ödül işini de abartmadan, sadece denediğinde küçük bir çıkartma gibi sembolik tuttuk.

Bizde de tuvaleti “tehlikeli yer” gibi görmeye başladığı bir dönem olmuştu; özellikle klozet sesinden ürküyordu. Klozete değil lazımlığa geçip, banyoda değil önce odasında üstü giyinik oturtup “alışma” yaptırınca yavaş yavaş yumuşadı. Ben bir de tuvalet saatini oyun gibi yaptım; 2 dakika kum saati, bitince alkış değil ama küçük bir “aferin” ve birlikte kitap okuma rutini işe yaradı 🙂

Benim kızım da bir ara tuvalete gitmeyi oyun bölünmesi gibi görüp kaçıyordu. Biz “tuvalet zamanı” demek yerine rutine bağladık: uyanınca, yemekten sonra ve dışarı çıkmadan önce sadece banyoya gidip elleri yıkadık, bazen oturmadı bile. Bir de sevdiği iç çamaşırlarını birlikte seçince ve küçük bir tabureyle ayakları basınca daha rahatladı 🙂 Baskıyı azalttıkça kendi kendine adım adım açıldı.

Ben Esra, iki çocuk annesiyim; oğlum 3 yaş civarı tuvaleti “kontrol kaybı” gibi algılayıp resmen tutuyordu. Bizim işimize yarayan şey, tuvalete oturmayı hedef yapmamak oldu: önce banyoya birlikte girip sadece elleri yıkadık, sonra içeri girip pantolonu indirip geri giydik, en son kısa kısa oturma denedik. Bir de sevdiği bir sticker tablo yaptık, “denedi” diye koyduk; yaptı-yapmadı değil, deneme ödüllendi 🙂 Baskı azalınca kendiliğinden yumuşadı, özellikle dışarı çıkmadan önce “bir deneme” rutini de iyi geldi.

Ben Derya, tek çocuk annesiyim; oğlum 2,5 yaşında tuvaleti “başarısız olursam” gibi algılayıp kaçıyordu. Biz “hadi tuvalete” demeyi bırakıp önce banyoda sadece el yıkama, klozete kıyafetle oturma gibi minik adımlarla alıştırdık, baskı kalkınca yumuşadı. Bir de oyuncak ayısına tuvalet yaptırma oyunu çok işe yaramıştı, sanki kontrol onda kalmış gibi rahatladı 🙂

Benim oğlum 3 yaşına doğru tuvaleti sanki “zorunlu görev” gibi görünce iyice direnmişti. Biz de evde küçük bir “tuvalet köşesi” yaptık; lazımlığın yanına sevdiği bir kitap koyduk, sadece banyoya girip çıkmayı bile başarı saydık. Bir de kıyafet konusu çok etkiliyordu, bel lastiği zor pantolonlar yüzünden yetişemeyince morali bozuluyormuş; bir süre kolay inen eşofmanla rahatladı 🙂