Çocuğum yalnız uyumak istemiyor

Biz de bunu çok yaşadık; oğlum bir dönem odasında tek kalınca hemen ağlıyordu. Doktorumuz “ayrılık kaygısı bu yaşlarda dalga dalga gelir” demişti, ben de önce aynı odada yerde minderle birkaç gece durup sonra yavaş yavaş kapıya, sonra koridora çekildim. Bir de küçük bir gece lambası ve “anne birazdan kontrol edeceğim” rutini bizde işe yaradı, birden kesmek yerine kademeli gitmek daha az yıpratıyor 🙂

Benim oğlum da 3 yaş civarı yalnız yatınca sanki odada biri yokmuş gibi panikliyordu, bir süre “uyku arkadaşı” seçtik ve her gece aynı kısa rutini yaptık: pijama, tek kitap, loş gece lambası. Önce odasında sandalye koyup sessizce yanında oturdum, sonra her gece sandalyeyi kapıya biraz daha yaklaştırarak yavaş yavaş uzaklaştım. Bir de gündüzleri “odanda tek başına 5 dakika oynayalım” gibi mini alıştırmalar iyi gelmişti, geceye daha hazır oluyordu 🙂

Benim kızım 4 yaşına doğru tek uyumak istemedi, özellikle ışık kapanınca “annem yanımda olsun” diye tutturuyordu. Biz yatağa yatırdıktan sonra odadan bir anda çıkmak yerine “2 dakika kapıda bekleyeceğim, sonra salona geçeceğim” diye kademeli uzaklaştık, birkaç hafta içinde daha rahatladı. Gece lambasını çok kısık yaptık ve gün içinde de kısa “ayrılık” pratikleri (odadan çıkıp geri gelmek gibi) işe yaradı 🙂

Bizim evde de 2,5 yaş civarı başladı; kızım yalnız yatınca hep “kapı açık kalsın” modundaydı. Bir süre “kontrol turu” yaptım: Yatırdım, 2 dakika sonra uğrayıp üstünü düzelttim, sonra arayı uzata uzata geri geldim; beni yakında bildikçe sakinleşti. Gece lambasını çok kısık tuttuk ve odasında gün içinde kısa oyunlar oynayıp odayı “güvenli yer” gibi hissettirmeye çalıştık 😊

Bizde 3 yaş civarı “yalnız kalınca” değil de tam uykuya dalma anında kopuyordu; ben de yanına yatmak yerine kapının önüne bir sandalye koyup sessizce oturuyordum. Sonra her gece sandalyeyi biraz daha kapıya, koridora derken yavaş yavaş geri çektim; bir anda bırakınca daha çok geriliyordu. Bir de kendi battaniyesini ve yastığını seçmesine izin verince odası daha “kendinin” gibi oldu, direnci azaldı 🙂

Bizde de 2 yaş sonu tam bir “yanımda biri olsun” dönemi oldu; yalnız kalınca değil, odanın sessizliği gelince huzursuzlanıyordu. Ben yatağının yanına kendi tişörtümü koyup “bu annemin kokusu” diye anlattım, bir de gece lambasını çok kısık ayarda sabitledik; birkaç hafta sonra daha rahatladı 🙂 Tam çözülene kadar ben kapı aralığında kısa süre oturup sonra sessizce çıktım, her gece aynı şekilde yapınca alıştı.