Çocuğunuz tek başına mı yoksa birlikte mi oynamayı seviyor?

Benim oğlum 3,5 yaşında; evde tek başına lego ve arabalarla uzun uzun oyalanmayı çok seviyor, sanki kafasında bir senaryo kuruyor. Ama parka gidince iş değişiyor, o zaman mutlaka bir arkadaş bulup “ben itfaiyeyim sen de polis ol” diye rol dağıtıyor 😊 Doktorumuz da “tek başına oyalanabilmesi güzel, ama sosyal ortamlarda paylaşım öğrenmesi de zamanla oturur” demişti. Biz evde de sırayla oynanan basit oyunlar (top atma, eşleştirme kartları) ekleyince birlikte oynamaya daha fazla yanaşmaya başladı.

Benim kızım 4 yaşında, evde tek başına resim yapıp çıkartma defteriyle oyalanırken çok mutlu oluyor; sanki kendi dünyasına giriyor. Ama biri oyuna dahil olup rol yapmaya başlayınca da hemen açılıyor, “sen anne ol ben bebek” diye kurguyu büyütüyor. Bizde anahtar şey, önce 10 dakika kendi kendine takılmasına izin verip sonra kısa süreli birlikte oyun eklemek oldu; o zaman daha az huysuzluk oluyor 🙂

Bizim evde 5 yaşındaki oğlum tek başına yapboz ve oyun hamurunda inanılmaz sakinleşiyor, sanki kafası dinleniyor. Ama grup oyunlarında (saklambaç, “rol yapma” gibi) ilk başta çekingen olup sonra bir anda açılıyor, özellikle 1-2 tanıdık çocuk olunca daha rahat ediyor. Ben de zorlamadan, “istersen yanıma gel” diyerek alan bıraktıkça sosyal tarafı daha güzel ortaya çıktı 🙂

Benim oğlum 6 yaşında, evde tek başına “rol yapma” oyunlarına bayılıyor; peluşlara öğretmenlik yapıp kendi kendine konuşarak dakikalarca gidiyor 😊 Ama biri katılınca da hemen “sen şu ol, ben bu olayım” diye kuralları belirleyip yönetmeyi seviyor. Doktorumuz bu yaşlarda hem yalnız oyunun hem de birlikte oyunun ayrı ayrı beceri geliştirdiğini söylemişti, ben de dengede kaldıkça daha rahat ettiğini fark ettim.

Benim kızım 5,5 yaşında; evde yalnızken “sessiz köşe” yapıp kitaplara bakarak ya da minik figürlerle kendi düzenini kurarak saatler geçirebiliyor. Ama misafir çocuk gelince hemen canlanıyor, özellikle sıra beklemeli oyunlarda (UNO gibi) daha çok keyif alıyor, sanki sosyal enerjisini orada boşaltıyor. Bizde dengeyi kuran şey süre oldu; önce biraz tek başına “ısınma” yapınca sonra birlikte oyuna daha yumuşak geçiyor 🙂

Benim oğlan 4,5 yaşında; tek başına oynamaktan ziyade “yan yana” oynamayı seviyor, ben mutfakta bir şey yaparken o da masada tren rayı döşüyor gibi. Birlikte oynamaya geçince de kurallı oyunlardan çok sırayla kule yapma, birlikte hikâye uydurma gibi sakin şeylerde daha uzun dayanıyor. Kreşte öğretmeni “arkadaşla oyuna girmek istiyor ama paylaşım kısmında çabuk geriliyor” demişti, biz de evde kısa süreli dönüşümlü oyunlar yapınca yavaş yavaş rahatladı 🙂