Çocuk beslenmesinde yapılan en büyük hatalar

Benim oğlanda yaptığımız en büyük hata “bir lokma daha” diye ısrar etmekti; sofrayı savaş alanına çevirdiğimizde iştahı daha da kaçıyordu. Bir de sürekli atıştırmalıkla oyalayınca ana öğünler iyice küçüldü, sonra ara öğünleri daha düzenli ve basit tuttuk. Doktorumuz “ödül-ceza ile yemek yedirmeyin” demişti, çikolatayı koz yapınca her şey daha cazip hale geliyor. Bizim evde en çok işe yarayan şey, aynı saatlerde sofraya oturup seçenekleri sunmak ve çocuğun ne kadar yiyeceğine karışmamak oldu 🙂

Benim iki oğlanda da en büyük hatamız “sağlıklı olsun” diye ara öğünleri sürekli meyve, bisküvi, sütle doldurmak oldu; çocuklar ana öğünde gerçekten acıkmıyormuş. Bir dönem meyve suyunu da masum sanıp sık veriyorduk, sonra diş hekimimiz “şeker yükü gibi düşünün” deyince azalttık. Bir de bizde ekran açıkken yedirmek çok alışkanlık yapmıştı; kapatınca ilk gün zorlandı ama sonra daha farkında yemeye başladı 🙂

Benim kızımda en büyük hatamız, “yemek yesin” diye ekrana (çizgi film/telefon) alıştırmak oldu; oyalayınca yedi ama sonra ekransız ağzını bile açmaz hale geldi. Bir de her şeye ketçap-yoğurt gibi “kurtarıcı” ekleyince sebzenin tadını hiç öğrenemedi, düz halini reddetti. Biz sonradan porsiyonu küçültüp sofrayı kısa tutunca ve tadına alışması için aynı yiyeceği farklı şekillerde ara ara sununca biraz toparladı 🙂

Benim oğlumda en büyük yanılgımız her gün aynı “garanti yiyeceklere” takılıp kalmaktı; makarna-yoğurt döngüsüne girince yeni tatları aylarca reddetti. Sonra doktorumuz “ufak ufak çeşit, baskısız tekrar” deyince aynı sebzeyi farklı şekilde sunmaya başladım (fırın, çorba, köfteye karışık) ve zamanla kabul etti. Bir de suyu unuttuğumuz günler oluyordu, susuz kalınca hem kabızlık hem iştahsızlık daha belirginleşiyordu. 🙂

Benim küçükte en büyük hatamız “acıkınca yer” diye öğün saatlerini çok esnetmek oldu; gün boyu atıştırınca akşam yemeği iyice çorba gibi dağılıyordu. Bir de susayınca sürekli meyve suyu verince su içmeyi unuttu, doktorumuz “şekersiz içeceği rutin yapın” demişti. Biz düzenli saat + masada kısa oturma kuralına geçince daha sakin yemeye başladı 🙂

Benim kızımda en büyük hatamız, her yemeği “tam yemeli” diye porsiyonu baştan yetişkin gibi koymaktı; tabak dolu görünce daha oturur oturmaz geriliyordu. Sonra doktorumuz “az koy, isterse ekle” deyince hem israf azaldı hem de kendi açlığını daha güzel ayarlamaya başladı. Bir de “iyi yedi” diye tatlıyla ödüllendirdiğimiz günler oldu, onu da bırakınca tatlı beklentisi epey azaldı 🙂