Çok utangaç çocuk normal mi?

Benim oğlum 3-4 yaş civarı çok çekingenydi, parka gidince önce kenarda durup uzun uzun izlerdi. Doktorumuz bunun çoğu çocukta mizaca bağlı olabildiğini, “ısınma süresi” olan çocukların zamanla açıldığını söylemişti. Biz zorla konuşturmak yerine küçük adımlarla destekledik; önce birlikte “merhaba” dedik, sonra bir oyuncağını paylaşmasına fırsat verdik, bayağı işe yaradı 🙂 Zamanla öğretmeninin yanında ve güvende hissettiği ortamlarda daha rahat oldu.

Benim kızım da 5 yaşına kadar yabancıların yanında neredeyse hiç konuşmazdı, hatta “merhaba” demek bile ona büyük meseleydi. Biz evde rol yapma oyunlarıyla (marketçilik, misafircilik gibi) pratik ettik, kalabalığa da bir anda sokmak yerine önce kısa süreli ziyaretlerle alıştırdık. Zamanla “güvenli alanı” genişledi; en çok da onu zorlamayı bırakıp küçük adımlarını fark ettiğimizde açıldı 🙂

Benim oğlum da 6 yaşına kadar sınıfta pek görünmezdi, öğretmeni “sanki yok gibi” derdi; evde ise şaklabanlık yapardı. Biz kalabalık ortama girmeden önce küçük hazırlık yaptık: “gidince sadece başını sallasan da olur” gibi minik hedefler koyunca rahatladı. Bir de bir arkadaşını eve davet etmek ona çok iyi geldi, tanıdık alan olunca daha çabuk açıldı 🙂 Utangaçlık bizde zamanla azaldı ama hâlâ yeni ortama ısınması biraz sürüyor.

Benim kızım da küçükken misafir gelince yanımdan ayrılmaz, biri “gel sev” deyince iyice donar kalırdı. Biz “utangaçsın” etiketi yapıştırmamaya çalıştık, onun yerine önce gözlemlemesine izin verip sonra küçük görevler verdik (peçete getirmek gibi). Zamanla tanıdık ortamlarda ısınması hızlandı, hâlâ temkinli ama artık kendi sınırını daha rahat anlatıyor 🙂

Benim oğlum 4 yaşında kreşe başlayınca ilk ay neredeyse hiç konuşmadı, öğretmeni “gözlemci bir çocuk” demişti. Biz evde “utangaç” demek yerine “alışman zaman alıyor” diye anlatıp küçük hedefler koyduk; önce sadece el sallama, sonra arkadaşına oyuncağını uzatma gibi. Zorlamadıkça ve hazırlık yapınca (önceden nereye gideceğimizi söylemek gibi) yavaş yavaş açıldı, şimdi tanıdık ortamda gayet rahat 😊

Benim büyük oğlan da 5 yaş civarı “selam ver” denince iyice gerilir, gözünü kaçırırdı ama evde inanılmaz anlatırdı. Biz ona kalabalığa girmeden önce “istersen sadece yanımda dur, izlemek de tamam” diye seçenek sununca rahatladı; zamanla kendi kendine açıldı. Bir de akrabalar “hadi konuş” diye bastırınca daha çok kapanıyordu, ben araya girip konuyu değiştirince ortam yumuşuyordu 🙂 Utangaçlık tek başına kötü bir şey değil, bazen sadece çocuğun ısınma süresi uzun oluyor.