Daha önce bunu yaşayan var mı?

Benim oğlumda da bir ara “bu normal mi acaba” diye panik olduğum bir dönem olmuştu; özellikle büyüme ataklarında uyku, iştah ve huysuzluk bir anda değişebiliyor. Bizde rutin bozulunca ortamı sakinleştirip uyku saatlerini sabitlemeye çalışmak ve gün içinde biraz daha kucak/temas iyi gelmişti 🙂 İçime sinmeyen bir belirti olunca da doktorumuza not alıp göstermiştim, insanın içi böyle daha rahat ediyor.

Benim kızımda 10-11. ay civarı bir dönem her şey altüst olmuştu; geceleri sık uyanıp gündüz de daha yapışık bir hale gelmişti. Sonradan bunun biraz ayrılık kaygısı ve yeni becerilerle (emekleme/ayağa kalkma) ilgili olabileceğini fark ettim, birkaç hafta içinde kendi kendine yumuşadı. Bizim işimize en çok rutinleri sabitlemek ve “şimdi buradayım” diyerek sakin kalmak yaradı 🙂 Doktorumuz da “ani değişimlerde ateş, döküntü, belirgin kilo kaybı yoksa çoğu zaman geçici oluyor” demişti.

Benim kızımda 13. ay civarı bir “anneye yapışma” dönemi olmuştu; tuvalete bile yalnız gidemiyordum, gece de sık sık uyanıp kontrol eder gibi emmek istiyordu. Bizde diş patlatma ve yeni yürümeye başlamasıyla aynı zamana denk geldi, gündüz biraz daha fazla temas ve sakin oyunla birkaç haftada hafifledi. Doktorumuz “bu dönemlerde düzeni mümkün olduğunca koruyun, ekstra yakınlık ihtiyacı olabiliyor” demişti. Biz de rutini bozmadan, ağladığında kısa kısa sarılıp tekrar yatağına bırakınca zamanla düzene girdi 🙂

Benim oğlum 18. ayda birden “benden başkası yok” moduna girmişti, baba yaklaşınca bile ağlıyordu. Bizde tetikleyen şey diş çıkarma ve rutinin bozulmasıydı; uyku öncesi aynı kısa ritüeli (banyo-kitap-ninni) sabitleyince birkaç haftada yumuşadı. Doktorumuz “bu dönemlerde kısa ayrılıklar bile büyük geliyor, sakin kalın” demişti; ben de ağladığında kucağa alıp ama ev içinde minik mesafelerle alıştırmıştım 🙂

Benim ikizlerimde 16. ayda benzer bir dönem oldu; özellikle yeni bir beceri (yürümeyi hızlandırma, kelime patlaması gibi) gelince gün içinde gölge gibi peşimdeydiler. Doktorumuz “bazen ayrılık kaygısı dalga dalga gelir, rutin güven verir” demişti, biz de akşam ritüelini sabitleyip gündüz kısa kısa “anne birazdan burada” alıştırmaları yaptık. Birkaç hafta içinde yumuşadı ama o sırada gerçekten yorucu olabiliyor 😅

Benim küçük oğlum 14. ayda bir anda yabancılardan korkmaya başladı, anneannesi bile kucağına almak isteyince yüzünü gömüp ağlıyordu. Bizde evde misafir olunca ya da kalabalığa girince daha çok tetikleniyordu; ben de onu zorlamayı bırakıp önce kucağımda izletip sonra kendi yaklaşmasına izin verince yumuşadı. Doktorumuz “bu dönemlerde ayrılık kaygısı artabiliyor, süreklilik ve sakinlik iyi gelir” demişti, gerçekten birkaç hafta içinde hafifledi.