Destek alarak kendine zaman ayıranlar

Ben Derya, iki çocuk annesiyim; bizde en işe yarayan şey “takvimli destek” oldu. Eşim her çarşamba 1,5 saat çocukları parka çıkarıyor, ben de o sürede ya yürüyüş yapıyorum ya da sessizce kahvemi içip kitap okuyorum 🙂 Annemle de ayda iki kez önceden gün belirliyoruz; son dakikaya kalınca herkes geriliyor, planlı olunca vicdan azabı da az oluyor. Destek aldığım günün bir kısmını ev işi yerine sadece kendime ayırmayı öğrenmek en zor ama en iyi gelen şeydi.

Ben Merve, oğlum 3 yaşında; bizde “mini vardiya” sistemi çok iş gördü. Hafta içi iki gün komşumla çocukları yarım saatliğine değişimli alıyoruz, ben o arada ya duşumu alıyorum ya da sessizce kahve içiyorum 🙂 Bir de ev işini tamamen o aralığa sıkıştırmıyorum; kendime ait bir şey olunca gerçekten şarj oluyorum. Eşime de “şu saat benim” diye net yazıyorum, belirsiz kalınca hep kaynıyor.

Ben Aslı, 8 aylık kızım var; biz “blok zaman” yapınca rahat ettik. Annem haftada bir gün sabah 10-12 arası geliyor, ben o iki saatte ya duş + saç toparlıyorum ya da sadece sessizce kahve içip kitap okuyorum 🙂 Bir de ev işini o güne yığmıyorum, yoksa “kendime zaman” diye başladığım şey yine iş listesine dönüyor. Eşimle de akşam uyku sonrası 20 dakika “kapanış saati” koyduk, ben yüzümü yıkayıp bakımımı yapınca daha insan gibi hissediyorum.

Ben Zeynep, 2 yaşında bir oğlum var; biz “destek + hazır rutin” yapınca daha düzenli oldu. Haftada bir akşam kayınvalidem gelir gelmez ben kapıya spor ayakkabıyı koyuyorum, 40 dakika yürüyüşe çıkıp kafamı topluyorum 🙂 Eve dönünce de ertesi günün kıyafetini/çantayı 10 dakikada hazırlayıp “kendime ayırdığım zamanı” boşa gitirmemiş oluyorum. Bu küçük ama sabit kaçamaklar enerjimi ciddi toparladı.

Ben Elif, 14 aylık kızım var; biz “ev işi değil ben zamanı” diye kural koyduk. Haftada bir gün bakıcı 2 saat geliyor, o arayı özellikle ev toparlamaya kaçmadan kısa bir yürüyüş + kahveyle dolduruyorum, kafam resetleniyor 🙂 Bir de eşimle ayda bir “kupon” yaptık; ikimiz de birer kez 3 saatlik mola hakkı kullanınca kimse suçluluk hissetmiyor.

Benim oğlan 18 aylıkken “destek = iş bitirme” tuzağına çok düştüm, sonra kendime küçük bir kural koydum: destek geldi mi ev değil ben öncelik. Biz ayda bir pazar “aile nöbeti” yapıyoruz; eşim 2 saat çocukla dışarı çıkıyor, ben de ya kitap okuyup kahve içiyorum ya da sadece sessizce oturuyorum 🙂 Önceden çantayı, atıştırmalığı ve bezi hazır edince kimse bana “nerede ne var” diye sormuyor, o zaman gerçekten dinlenmiş oluyorum.