Destek istemekte zorlanan anneler

Ben ilk doğumdan sonra “ben hallederim” diye diye resmen tükendim, kimseye yük olmak istemiyordum. Sonra fark ettim ki destek istemek zayıflık değil, bakımın bir parçası; eşime “şu iki işi sen üstlenir misin” diye net ve küçük isteklerle başladım. Bir de arkadaşlarımla “bugün moralim düşük, biraz konuşabilir miyiz” demeyi öğrendim, içimde büyütmeyince daha hafifliyor 🙂 Zamanla gerçekten nefes aldırdığını görünce istemek kolaylaşıyor.

Ben de uzun süre “kimseyi meşgul etmeyeyim” diye içime attım, sonra bir gün basit bir market alışverişinde bile ağlayacak gibi oldum. O dönem küçük küçük başladım: Kayınvalideden bir saat bebekle yürüyüş, eşimden akşam bulaşık, arkadaşımdan “sadece dinler misin” ricasi… İstemek zor gelince mesaj atıyordum, yüz yüze söylemek daha zor oluyordu; yazınca daha kolay akıyordu. Zamanla fark ettim ki destek isteyince insanlar gerçekten ne yapacağını biliyor ve ben de nefes alıyorum 🙂

Benim oğlum yenidoğanken “yardım istersem beceremiyorum sanırlar” diye çok kasmıştım, sonuçta uykusuzluktan her şeye parlamaya başladım. Sonra doktorumuz “destek istemek tedavinin parçası gibi düşün” deyince bakışım değişti; ben de somut ve küçük şeyler istedim: bir saat bebekle yürüyüş, bir tencere çorba, bir çamaşır katlama gibi. Küçük isteklerle başlayınca hem suçluluk azaldı hem de insanlar gerçekten ne yapacağını bildi. Zamanla ben rahatladıkça evdeki hava da yumuşadı 🙂

Ben ikinci lohusalıkta “her şeyi ben toparlamalıyım” diye kendime rol biçmişim, yardım isteyince sanki kontrolü kaybediyormuşum gibi geliyordu. Bizde işe yarayan şey, “yardım”ı dev bir şey gibi değil de minik görevler gibi söylemek oldu: “Bugün 1 saat bebeği pusetle gezdirir misin” ya da “Şu çorbayı yapabilir misin” gibi. Bir de eşime “ben yoruldum” demek yerine “şu saat aralığında ben uyuyacağım, sen devralır mısın” diye netleşince kimse alınmadı, işler kolaylaştı 🙂

Benim kızım 3 aylıkken destek istemek bana “borçlanmak” gibi geliyordu, sanki biri yardım edince karşılığını hemen ödemem gerekmiş gibi stres oluyordum. Sonra eşimle “net görev listesi” yaptık; ben söylemeden o çamaşırı asıyor, ben de sadece “şu saatte banyo yapacağım, o sırada bebeği al” diyordum. Böyle böyle yardım istemek duygu değil plan meselesine dönüştü, suçluluk hissi de azaldı 🙂

Benim oğlan 6 aylıkken “yardım istemek” yerine her şeye tek başıma yetişmeye çalışıyordum, sonra sinir eşiğim iyice düştü. Bir gün eşime “bana sadece 30 dakika bebekle ilgilen, ben duş alıp kafamı toparlayayım” diye çok net ve küçük bir rica ettim; işin püf noktası büyük yardım değil, minik ve somut istemekmiş. Zamanla “şu saatte şunu yapabilir misin” diye planlayınca hem suçluluk azaldı hem de kimseye yük oluyormuşum gibi hissetmedim 🙂