Doğum sonrası korkular yaşayan var mı?

Ben de ikinci doğumdan sonra özellikle geceleri “ya bebeğe bir şey olursa” korkusuna çok kapılmıştım, kalbim sıkışıyordu. Bizde işe yarayan şey, uyku bölününce daha da arttığını fark edip eşimle nöbetleşe dinlenmek ve gündüz mutlaka kısa bir yürüyüş yapmaktı. Doktorumuz bunun lohusalıkta hormonlar ve uykusuzlukla dalgalanabildiğini söylemişti; ben de düşüncelerim büyüyünce bir deftere yazıp somutlaştırınca biraz hafifledi. Korkular günlük hayatı yönetmeye başlayınca bir psikologla iki görüşme yaptım, “yalnız değilim” hissi bile çok rahatlattı 🙂

Benim oğlum doğduktan sonra ilk haftalar banyoya bile tek başıma gidemiyordum, aklım sürekli “ya ben uyurken bir şey olursa” diye dönüyordu. Doktorumuz bunun lohusalıkta hormonlar ve uykusuzlukla artabildiğini söylemişti; ben de “korku geldiğinde” hemen birine mesaj atıp sesli konuşarak kendimi yere indirmeye çalıştım. Bir de haberleri ve sosyal medyayı birkaç hafta ciddi azalttım, tetikleyici şeyler bende korkuyu büyütüyordu. Gün gün azaldı ama azalmadığı günlerde bir uzmandan destek almak da bana iyi gelmişti 🙂

Benim kızım doğunca ilk ay aşırı irkilme ve sürekli kontrol etme hali bende çok yoğundu; kapı kilidi, ocak, beşiğin yanı derken kafam hiç susmuyordu. Doktorumuz bunun lohusalıkta kaygının artabildiğini, özellikle uykusuzluğun körüklediğini söylemişti; ben de kendime küçük “rutinler” koyup her şeyi tek seferde kontrol edip bırakmaya çalıştım. Bir de gün içinde 10 dakika bile olsa açık havada yürüyüş ve sevdiğim birine içimi dökmek, o panik dalgasını belirgin azaltmıştı 🙂. Korkular çok yoğunlaşıp gündelik hayatı ele geçirince bir uzmandan destek almak da insanı gerçekten rahatlatabiliyor.

Benim kızım doğduktan sonra bende daha çok “ya yanlış bir şey yaparsam” korkusu vardı, bebeği giydirirken bile elim ayağım titriyordu. Eşimle vardiya gibi paylaştık; ben emzirip uyudum, o gazını çıkarıp biraz gezdirdi, beynim ilk kez sakinleşti. Bir de gündüz kısa yürüyüş ve duş, sanki panik dalgasını kırıyordu. Bir noktada “bu duygu geçici” diye kendime hatırlatmak, suçluluk yerine şefkatli konuşmak iyi geldi 🙂

Benim oğlumdan sonra bende daha çok “ya ona bir şey olmadan ben kötü bir şey yaşarsam” gibi tuhaf bir ölüm korkusu çıkmıştı, özellikle akşamları içime bir sıkışma geliyordu. Bunu bastırmaya çalışınca daha da büyüdü; ben yazıp dökmeye başladım, bir de her gün 10 dakika balkonda nefes egzersizi yapınca dalga gibi gelip geçmeye başladı. Doktorumuz “lohusalıkta kaygı çok yükselebilir, yalnız kalma ve kafeini azalt” demişti; kahveyi kesince bile gece düşüncelerim azaldı. Bir de yakın bir arkadaşımla açık açık konuşmak bana ilaç gibi geldi 🙂

Benim ikinci lohusalıkta korku daha çok “ya ben kötüleşirsem ve kimse fark etmezse” şeklindeydi; özellikle yalnız kaldığım anlarda içim daralıyordu. Doktorumuz lohusalık hormonlarıyla kaygının dalga dalga gelebileceğini söylemişti, ben de düşünceler yükselince 5 dakika nefes egzersizi yapıp sonra mutlaka birini arayıp ses duymaya çalıştım. Sosyal medyayı biraz kısınca ve gün içinde kısa bir yürüyüş ekleyince de kafamın sesi azalmıştı 🙂 Eğer korkular gün boyu sürüp işlevini bozuyorsa profesyonel destek almak gerçekten iyi gelebiliyor.