Doğum sonrası vücut görüntüsüyle barışmak zor oldu mu?

Bende çok zor oldu açıkçası; aynaya baktığımda karnımın toparlanmamasına ve çatlaklara ilk zamanlar baya takıldım. Lohusalıkta uykusuzluk ve hormonlar da eklenince kendime karşı daha acımasız oluyormuşum, sonradan fark ettim. Benim oğlum 5-6 aylıkken yürüyüşe ve hafif egzersize başlayınca hem bedenim hem ruhum biraz toparlandı, “bu vücut bir can taşıdı” diye kendime hatırlatmak iyi geldi 🙂

Benim oğlumdan sonra en zorlandığım şey karnım değil, göğüslerimin formunun değişmesi oldu; sanki bedenim bana ait değilmiş gibi hissediyordum. Bir süre bol, rahat kıyafetlerle kendimi sıkıştırmadan toparlanmaya çalıştım, “hemen eskisi gibi olmalıyım” baskısını azaltınca psikolojim de hafifledi. Doktorumuz “vücut 9 ayda değişti, geri dönüşü de zamana yayılır” demişti, o cümle bana çok iyi gelmişti. Fotoğraflara bakınca hâlâ izler var ama artık onları “bu süreçten geçtim” diye daha yumuşak bir yerden görüyorum 🙂

Ben ikinci doğumdan sonra özellikle basenlerim ve kalçam genişlemiş gibi geldi, pantolonlarımın oturuşu değişince moralim bozulmuştu. Bir süre “eski ben”e dönmeye çalışmak yerine, bedenimin doğum ve emzirme maratonundan çıktığını kendime hatırlatınca daha yumuşadım. Bizde işe yarayan şey, hızlı kilo hedefi koymadan yürüyüş ve çok rahat, iyi hissettiren lohusa kıyafetleriyle kendimi sıkmamak oldu 🙂 Zaman geçtikçe cildim de toparladı, ben de daha sakin kabullendim.

Ben ilk doğumdan sonra en çok yüzümün şişliği ve bel çevremdeki “hamilelikten kalma” yumuşaklığa takılmıştım, fotoğraflarda kendimi tanıyamıyordum. Bizde toparlanma beklentisi daha çok beni yordu; doktorumuz “vücut 9 ayda değişti, kendine zaman ver” demişti, o cümle rahatlatmıştı. Ben kendime yeni bedenime uygun 2-3 parça kıyafet alınca ve her gün kısa yürüyüş ekleyince psikolojim de toparlandı, tartıdan çok iyi hissetmeye odaklandım 🙂

Benim kızım doğduktan sonra en çok sezaryen izim ve o bölgedeki his kaybı beni psikolojik olarak zorladı; sanki bedenim “yabancı” gibiydi. Doktorumuz bunun zamanla toparlayan bir süreç olduğunu söylemişti, ben de kendime hedef koymak yerine küçük yürüyüşler ve bol suyla ilerledim. En çok işe yarayan şey, eski kıyafetleri bir süre rafa kaldırıp vücuduma uyan rahat parçalar giymek oldu; aynaya bakınca daha az acımasız olabildim 🙂

Ben lohusalıkta en çok saç dökülmesi ve cildimin donuklaşmasıyla zorlandım; aynaya bakınca “ben nereye gittim” hissi geliyordu. Bizde zamanla düzeldi ama kendime küçük rutinler eklemek iyi geldi: hızlı bir duş, nemlendirici, temiz bir eşofman bile modumu toparlıyordu 🙂 Doktorumuz da “ilk aylar beden toparlanmaktan çok iyileşmeye çalışıyor” demişti, o cümle bende baskıyı azalttı. Kilo ya da ölçüden çok, bedenin yaşadığı şeye saygı duyunca kabullenmek daha kolaylaştı.