Doğum sonrası yalnız kalmak istememe

Ben de lohusalığımın ilk haftalarında evde tek kalınca içim daralıyor, sanki kötü bir şey olacakmış gibi oluyordum. Bizde hormonlar ve uykusuzluk çok etkiledi; annem bir süre gündüzleri yanımda kaldı, geceleri de eşimle dönüşümlü uyuduk, biraz toparladım. Doktorumuz “bu dönemde destek istemek normal, kendini zorlamadan küçük rutinler kur” demişti, bana iyi gelmişti 🙂 Yavaş yavaş yalnız kalma süresini artırınca daha yönetilebilir hale geldi.

Benim oğlum doğduktan sonra özellikle akşamüstleri yalnız kalınca tuhaf bir huzursuzluk basıyordu, sanki ev bir anda fazla sessiz geliyordu. Bende işe yarayan şey, gün içinde bir-iki kez birini kısa da olsa arayıp ses duymak ve ışıkları daha erken yakmak oldu; yalnızlık hissini azaltıyordu. Doktorumuz “lohusalıkta bu dalgalanmalar çok olabiliyor, dinlenme ve destek iyi gelir” demişti, ben de mümkün oldukça yanımda birinin olmasını ayarladım. Bir süre sonra bebek rutine girince içim de sakinledi 🙂

Benim ikinci doğumumdan sonra ilk 10 gün yalnız kalınca elim ayağım boşalıyordu, özellikle duş almaya bile cesaret edemiyordum. Hem uykusuzluk hem de “sorumluluk bende” hissi insanı aniden sıkıştırıyor; doktorumuz bunu lohusalıkta sık görülen bir dalgalanma gibi anlatmıştı. Ben kapıyı kilitleyip yakın bir arkadaşımı görüntülü aramayı, evde ışıkları açık tutmayı ve kısa kısa nefes egzersizi yapmayı kendime “güvenlik” gibi kurmuştum 🙂. Zamanla bebek rutine girince ve ben az biraz uyuyunca o tedirginlik belirgin şekilde azaldı.

Benim kızım doğduktan sonra özellikle geceleri eşim uyuyunca bile tek başıma kalmış gibi hissedip hemen salon ışığını yakıyordum, sessizlik bana ağır geliyordu. Hem beden toparlanıyor hem de bebekle ilgili sorumluluk bir anda omuzlara biniyor ya, bende “yanımda biri olsun” ihtiyacı çok baskındı. Doktorumuz lohusalıkta bu dalgalanmaların olabildiğini söylemişti; ben de kendimi rahatlatmak için annemle gün içinde kısa kısa görüntülü konuşmalar yapıp evi hafif sesli bir şeylerle (radyo gibi) dolduruyordum 🙂. Zamanla rutin oturdukça ve uykuyu biraz toparladıkça belirgin şekilde azalmıştı.

Benim lohusalıkta en çok gündüzleri yalnız kalmak zor gelmişti, evde biri varken bile odadan çıkınca içime bir sıkıntı çöküyordu. Doktorumuz “hormon dalgalanması ve uykusuzluk bu duyguları büyütebilir” demişti, ben de kendime küçük rutinler yaptım: perdeyi açıp gün ışığı almak, kısa bir yürüyüş, bir yakınla 10 dk telefon konuşması gibi. Bebeği kucağıma alıp hafif müzik açınca da kafam biraz dağılıyordu 🙂 Eğer bu his gün geçtikçe artarsa, bir uzmana danışmak iyi gelebiliyor.

Benim ilk doğumdan sonra yalnız kalma fikri bile kalbimi çarptırıyordu, sanki “bir şeylere yetişemeyeceğim” hissi oluyordu. Bende iyi gelen şey, gün içinde küçük rutinler yapmak oldu: perdeyi açıp evi havalandırmak, lohusa çayımı koyup telefondan sakin bir şeyler dinlemek gibi. Bir de bebek uyurken “tam sessizlik” yerine arka planda hafif bir radyo sesi açınca içim daha az sıkışıyordu 🙂 Zamanla azaldı ama içimde çok büyüdüğünde ebe/hemşire hattını arayıp konuşmak bile rahatlatmıştı.