Doğumdan sonra aşırı sinirlilik yaşayanlar

Benim oğlum doğduktan sonra ilk 2-3 ay aşırı sinirliydim, en ufak seste bile geriliyordum; uykusuzluk ve hormonlar beni resmen başka biri yapmıştı. Doktorumuz “lohusalıkta duygu dalgalanmaları çok sık, özellikle uykusuzluk tetikler” demişti, ben de evde destek isteyip gece bir öğünü eşime devredince biraz nefes aldım. Kafeini azalttım, kısa yürüyüş ve duş bile sakinleştiriyordu; bir de kendime “şu an zorlanmam normal” diye hatırlatmak işe yaradı 🙂. Çok uzarsa ya da öfke kontrolü iyice zorlaşırsa bir uzmana konuşmak insana iyi geliyor, ben konuşunca yüküm hafiflemişti.

Ben doğumdan sonra özellikle akşamüstleri bir anda parlıyor, sonra da kendime kızıyordum; sanki sabrımın düğmesi yok olmuştu. Bizde işe yarayan şey, gün içinde 10 dakika bile olsa yalnız kalıp duş almak ya da balkonda nefes egzersizi gibi minicik “reset”ler yapmak oldu, eşime de “şu an taşma noktasındayım” diye net söylemeye başladım. Doktorumuz da lohusalıkta ruh halinin dalgalanabildiğini, uzarsa destek almanın normal olduğunu söylemişti; ben de bunu duyunca biraz rahatlamıştım 🙂

Ben lohusayken (özellikle ilk 6 hafta) sinirim çok hızlı yükseliyordu, sanki içimde sürekli bir “tetikte olma” hali vardı. Bizde en çok kan şekerinin düşmesi ve susuz kalmak bunu azdırıyordu; yanımda kuruyemiş, peynirli tost gibi pratik şeyler bulundurunca belirgin rahatladım. Bir de “bebek uyurken ben de 20 dakika gözümü kapatayım” kuralını ciddiye alınca patlamalar azaldı. Doktorumuz “bu dönem dalgalı olabilir, ama kendine/çocuğa zarar verme düşünceleri olursa ertelemeden destek al” demişti; o cümle bana iyi gelmişti 🙂

Benim kızım doğduktan sonra bende de “her şey üstüme geliyor” hissi vardı, özellikle ev dağınıksa ya da biri akıl verince bir anda parlıyordum. Bende en çok işe yarayan şey, o anı fark edince bebeği güvenli bir yere koyup 2-3 dakika banyoda yalnız kalmak ve birkaç derin nefes almak oldu; minik bir “mola” bile siniri düşürüyordu. Doktorumuz demir ve D vitamini gibi değerlere de baktırın demişti, benim demirim düşük çıkınca toparlanmam hızlandı. Bir de kafeini azalttım, garip ama çarpıntı-sinir döngümü sakinleştirdi 🙂

Benim ikinci doğumdan sonra bende sinirlilik daha “sessiz” geldi; içime atıp bir anda patlıyordum, özellikle misafir ve telefon trafiği olunca. Doktorumuz “lohusalıkta uyaranı azaltın” demişti, ben de bildirimleri kapatıp evde herkesle tek tek kısa kısa konuşmaya başladım, işe yaradı. Bir de kafeini azalttım, gün içinde 10 dakika bile olsa balkonda tek başıma oturmak sinirimi ciddi yumuşatıyordu 🙂

Benim ilk doğumdan sonra sinirliliğim en çok “kontrolü kaybediyorum” hissiyle tetiklenmişti; emzirme, alt değiştirme derken kendime hiç alan kalmıyordu. Bizde işe yarayan şey, gün içinde 15-20 dakikalık “kimse bana seslenmesin” molasıydı; kulaklığı takıp sadece nefes egzersizi yapıyordum. Bir de evde beklentiyi düşürüp “bugün sadece bebek ve ben” diye çıtayı indirdik, ortalık dağınık kalınca vicdan yapmamayı öğrenmeye çalıştım 🙂