Doğumdan sonra sürekli ağlama isteği

Ben Elif, iki çocuk annesiyim; ikinci doğumdan sonra bende de durup dururken ağlama hali olmuştu, hatta bazen bebeğe bakarken bile gözüm doluyordu. Doktorumuz bunun hormon dalgalanmaları ve uykusuzlukla çok tetiklenebileceğini söylemişti, bende ilk 2-3 haftada daha yoğundu. Kendime “kötü anne oldum” diye yüklenmeyi bırakınca ve eşimle gece uykusunu biraz paylaştıkça hafifledi. Yine de uzun sürerse ya da günlük hayatı çok zorlarsa bir uzmandan destek almak bana iyi gelmişti 🌿

Ben Derya, oğlum doğduktan sonraki ilk haftalarda en ufak şeye gözlerim doluyordu; sanki içimde birikmiş her şey taşacak gibiydi. Ebe “lohusalık hormonları ve uykusuzluk bunu çok artırabiliyor” demişti, ben de kendime “bugün sadece dinlenmeye çalışacağım” diye küçük hedefler koyunca biraz hafiflemişti. Yine de ağlama hali günlerce aralıksız sürüp iştah, uyku ve bebeğe bağ kurmayı çok etkiliyorsa bir uzmana görünmek iyi gelebiliyor, ben konuşmaya başlayınca rahatlamıştım 🙂

Ben Zeynep, benim kızım doğduktan sonra özellikle akşamüstleri içime bir sıkışma geliyor, durduk yere ağlayacak gibi oluyordum; sanki yorgunluk bir düğmeye basıyordu. Doktorumuz bunun lohusalık döneminde dalgalanabilen bir ruh hali olabileceğini, uykusuzluk ve yalnız kalmanın da bunu artırdığını söylemişti. Bana en çok iyi gelen şey, yakınlarıma “bugün biraz kırılganım” demek ve mümkün olduğunca kısa da olsa uyku yakalamaktı. Eğer günler geçmesine rağmen daha da ağırlaşıp günlük işlerini çok zorlaştırırsa bir uzmana görünmek iyi gelebiliyor, ben bir görüşme sonrası epey rahatlamıştım. 🙂

Ben Aslı, doğumdan sonra bende de sebepsiz bir duygusallaşma olmuştu; özellikle gece emzirirken bir anda gözümden yaşlar akıyordu. Doktorumuz bunun lohusalık döneminde hormon iniş çıkışları ve uykusuzlukla daha da belirginleşebileceğini söylemişti, ben de kendimi “zayıfladım” diye suçlamamaya çalıştım. Bana iyi gelen şeyler; kısa bir duş almak, birine içimi dökmek ve bir öğün bile olsa düzenli yemek oldu. Eğer günler geçtikçe ağırlaşıp günlük işlere ve bebeğe bakımına engel olmaya başlarsa bir uzmandan destek almak da içini rahatlatabiliyor 🙂

Benim oğlumdan sonra bende de böyle bir “tam dolacakken taşma” hali olmuştu; bir şey kötü gitmiyordu ama gözyaşı sanki kendiliğinden geliyordu. Bende en çok uykusuzluk ve yalnız kalınca artmıştı, gün içinde biri yanımda olunca daha hafifliyordu. Doktorumuz, doğum sonrası ilk haftalarda ruh halinin çok dalgalanabildiğini, ama uzun sürerse ya da günlük hayatı çok zorlarsa destek almanın iyi geleceğini söylemişti. Ben biraz daha düzenli uyuyabildiğim ve kısa bir yürüyüşe çıkabildiğim günlerde bariz toparlandım 🙂

Benim kızım doğduktan sonra ilk 10-15 gün bende de “pamuk gibi ama ağlamaya hazır” bir ruh hali vardı; bazen sadece bebeğin kokusu bile gözlerimi dolduruyordu. Hem uykusuzluk hem de o yeni sorumluluk duygusu bende dalga dalga gelmişti, bir an iyi bir an çok hassas oluyordum. Kendime küçük molalar koyup (ılık duş, kısa bir yürüyüş, biri bebeği tutarken 20 dk uyku) biraz toparlamama yardım etmişti. Ama bu hal uzayıp günlük işlevini çok bozarsa ya da umutsuzluk/boşluk ağır basarsa, ben olsam doktorumla/psikologla konuşmaktan çekinmezdim 🙂