Ek gıda sürecinde sizi en çok zorlayan şey neydi?

Ben Derya, iki çocuk annesiyim; ek gıdada beni en çok zorlayan şey “bir gün bayılıp ertesi gün ağzını bile açmamasıydı”. Kızım özellikle yoğurt ve sebzede çok nazlıydı, ben de baskı yapınca iyice inatlaşmıştı; doktorumuz “miktara değil rutine odaklanın” demişti. O günden sonra porsiyon hesabını bıraktım, aynı saatte sunup kendi hızında yemesine izin verince stresimiz azaldı 🙂

Benim oğlumda en zor kısım, evde yaptığım pürelerin kıvamını tutturmaktı; bir tık sulu olunca öğürüyordu, biraz koyu olunca da yutmak istemiyordu. Doktorumuz “çok pürüzsüzden başlayıp azar azar taneliye geçin” demişti, ben de çatalla ezme ve süzgeçle aşama aşama ilerledim. Bir de ilk zamanlar mama sandalyesinde 5 dakika bile oturmak istemiyordu, küçük porsiyonla başlayınca daha az gerildi 🙂

Benim kızımda en zorlayan kısım dışarıda ek gıdayı idare etmekti; evde her şey tamam ama misafirlikte ya saat şaşıyordu ya da taşıdığım kaplar yetmiyordu. Bir de her yeni gıdayı tek tek denemek sabır istiyor, “acaba dokunur mu” diye ister istemez tetikte oluyorsun. Biz biraz pratik olsun diye buzlukta küçük porsiyonlar hazırlayıp yanımıza alıyorduk, hayat kurtardı 🙂

Ben Nilay, benim oğlanda en zorlandığım şey kabızlık dengesi oldu; ilk günler pirinçli şeyler verince hemen toparlanıyordu, bu sefer de huzursuzluk başlıyordu. Doktorumuz “su ve lifli sebzeleri azar azar artırın, her şeyi aynı anda yüklenmeyin” demişti, ben de kabak-armut gibi seçeneklerle daha rahat ettim. Bir de yeni gıdayı verirken “azıcık yesin yeter” moduna geçince stresim baya azaldı 🙂

Ben Aslı, benim oğlanda en zorlayan şey alerji/reaksiyon kaygısıydı; yeni bir gıda denediğimiz günlerde “acaba kızaracak mı, gaz yapacak mı” diye sürekli tetikteydim. Doktorumuz “tek tek ve aralıklı dene, not al” demişti, ben de küçük bir deftere ne yedi, ne kadar yedi, gece uykusu nasıldı diye yazınca biraz rahatladım. Bir de çevreden gelen “şunu da ver, artık büyüdü” baskısı yoruyordu; kendi hızımızda gidince süreç daha huzurlu oldu 🙂

Ben Elif, benim kızımda en zorlayan şey her şeyi eline alıp kendini beslemek istemesi oldu; kaşıkla verince ağzını kapatıyordu. BLW gibi ilerleyince ortalık savaş alanına döndü, sürekli kıyafet-sandalye-yere bulaşanları toparlamak yordu 😅 Doktorumuz “önemli olan süreçte denemesi, bir kısmı zaten üstüne başına gidecek” demişti, ben de daha az kafaya takmaya çalıştım. Bir de boğazına kaçacak korkusuyla hep yanında tetikte oturmak bayağı yorucuydu.