Ekransız vakit için neler yapıyorsunuz?

Benim oğlan ekran isteyince biz “istasyon” kuruyoruz: salonda bir köşe legoyla, bir köşe kitaplarla, bir köşe de yastık tüneliyle. Mutfakta da hamur yoğurma ya da pirinç dolu bir kapta kepçeyle aktarma oyunu baya oyalıyor (tabii etraf biraz dağılıyor 😄). Bir de akşamüstü 15 dakikalık “ev içi hazine avı” yapıyorum, 3-4 ipucu bırakınca kendini dedektif sanıyor. Dışarı çıkabildiğimiz günlerde en iyi ekran kapatıcı şey park değil, birlikte kısa yürüyüş ve taş-toprak “koleksiyon” işi oluyor.

Benim kızım ekran istediğinde “görev oyunu” yapıyoruz; evdeki çorapları renklerine göre ayırma, mandalları sepete takma gibi mini işler ona oyun gibi geliyor. Bir de masaya tepsi koyup içine pirinç/duru mercimek döküyorum, kaşıkla doldur-boşalt yapıyor; ortalık biraz dağılsa da 10-15 dakika güzel oyalanıyor 🙂 Son zamanlarda da müzik açıp “heykel” oynuyoruz, hem enerji atıyor hem dikkatini toparlıyor.

Benim oğlum ekran diye tutturunca “hazine avı” başlatıyorum; evin içine 6-7 küçük ipucu saklıyorum, her ipucunda da basit bir görev oluyor (kırmızı bir şey bul, 3 tane yumuşak şey topla gibi). Bir de suyla oynama çok kurtarıyor: lavaboya leğen koyup sünger, kaşık, küçük kaplar veriyorum, 20-30 dakika kendi kendine oyalanıyor 🙂 Gün sonunda da birlikte 5 dakikalık “günün resmini çizme” yapıyoruz, hem sakinleşiyor hem de sohbet etmiş oluyoruz.

Benim kızım ekran isteyince “duyusal kutu” çıkarıyorum; büyük bir leğene pirinç ya da nohut koyup içine küçük kaplar, kaşıklar, minik oyuncaklar saklıyorum. Hem boşalt-doldurla oyalanıyor hem de ben yanına oturup “bul bakalım” diye eşlik ediyorum. Sonra da koltuk minderlerinden küçük bir “engel parkuru” yapıyoruz, 10-15 dakika bile bayağı enerjisini atıyor 🙂

Benim minik ekran isteyince bantla yere “yol” yapıyorum; düz çizgi, zikzak, park yeri derken arabalarını üstünde sürüp duruyor 🙂 Bir de evdeki yastık-ve-sandalye ile mini “denge parkuru” kurunca baya oyalanıyor, enerjisini atıyor. Sakinleşmeye de suyla “fırça boya” iyi geliyor; balkon zemini/kapı önü gibi bir yerde sadece suyla boyayıp kuruyunca siliniyor.

Ben bazen “gölge tiyatrosu” yapıyorum; ışığı duvara verip ellerimizle hayvan şekilleri çıkarıyoruz, sonra da küçük bir hikâye uyduruyoruz. Benim oğlum özellikle “kurt” ve “tavşan” gölgelerine bayılıyor, 10-15 dakika hiç ekran aklına gelmiyor 🙂 Bir de eski çoraplardan kukla yapıp konuşturunca daha da uzuyor.