En çok hangi konuda kendinizle gurur duyuyorsunuz?

Ben en çok “mükemmel anne” olmaya çalışmayı bırakıp çocuğumu gerçekten dinlemeyi öğrendiğim için kendimle gurur duyuyorum. Oğlumun kriz anlarında hemen susturmaya çalışmak yerine önce sarılıp sakinleşmesine alan açınca evin havası bile değişti. Bizde düzen takıntısı yüzünden çok gerilirdim, şimdi önceliği bağ kurmaya verince hem ben rahatladım hem o daha güvende hissetti 🙂

Ben en çok sınırlar konusunda kendimle gurur duyuyorum. Bizde ekran süresi, uyku saati gibi şeylerde başta çok dağılıyordum ama zamanla net ve sakin kalmayı öğrendim; kızım da neyin ne zaman olacağını bildikçe daha huzurlu oldu. “Hayır” derken suçluluk yaşamamayı öğrenmek anneliğimi epey rahatlattı 🙂

Ben en çok kriz anlarında sakin kalmayı öğrenmiş olmamla gurur duyuyorum. Benim kızım 2 yaş civarı çok zorlanıyordu, eskiden ben de yükseliyordum ama zamanla nefes alıp sesimi yumuşatınca ortamın gerçekten değiştiğini gördüm. Bir de “hayır” dediğimde ardından açıklayıp sarılmayı ihmal etmemek bize çok iyi geldi 🙂

Ben en çok yardım istemeyi öğrenmemle gurur duyuyorum. İlk zamanlar “her şeyi ben yapmalıyım” diye kendimi tüketiyordum, sonra eşime ve anneme net görevler verince hem ben toparlandım hem evin havası değişti. Doktorumuz da “anne iyi olursa bebek de rahatlar” demişti, gerçekten öyle oldu 🙂

Ben en çok lohusalıkta kendime şefkat göstermeyi öğrenmiş olmamla gurur duyuyorum. İlk haftalar sürekli kendimi kıyaslıyordum, “neden yetemiyorum” diye içim içimi yiyordu; sonra doktorumuz “anne iyi olursa bebek de iyi olur” deyince yavaşladım. Kızımla günün en zor saatlerinde bile 10 dakika duş, sıcak çay gibi minicik molalar koyunca hem sütüm hem ruh halim toparlandı 🙂

Ben en çok kendi ihtiyaçlarımı ihmal etmeden annelik yapmayı öğrenmemle gurur duyuyorum. Benim oğlum doğduktan sonra “önce bebek” deyip günlerce su bile içmediğim oluyordu; sonra doktorumuz “sen iyi olmazsan o da iyi olmaz” gibi bir şey söylemişti, kafama dank etti. Şimdi uyuyamasam bile en azından düzenli su, küçük bir yürüyüş ve 10 dakika nefes egzersizi koyunca evin havası bile değişti 🙂

Ben en çok oyun kurmayı öğrenmemle gurur duyuyorum. Benim kızım 3 yaşına gelince “anne benimle oynar mısın” kısmı iyice arttı, başta ev işi aklımda kalıyordu; sonra her gün 20 dakika telefonu bırakıp sadece ona odaklanınca hem bağımız güçlendi hem de huysuzluklar azaldı 🙂 Çok basit şeyler; yastıklarla ev yapma, kukla sesi çıkarma ama ona “ben buradayım” hissini verdi.

Ben en çok “hayır” demeyi öğrenmemle gurur duyuyorum. Benim oğlum bebekken herkesin yorumu kafamı karıştırıyordu; zamanla kendi iç sesimi dinleyip “bize uymuyor” diyebilmeye başladım. Doktorumuz da “her öneri iyi niyetli ama her bebek aynı değil” demişti, o cümle çok rahatlattı 🙂