En doğru yolu bulmaya çalışıyorum

Ben bu “en doğru” arayışını ilk çocuğumda çok yaşadım; her kafadan ses gelince insan iyice yoruluyor. Bana en iyi gelen şey, birkaç güvenilir kaynak seçip (doktorumuz + bir iki uzman hesap/kitap) geri kalanını filtrelemek oldu. Kızımın uykusunda, ek gıdada, hatta emzirmede bile “tek doğru” olmadığını görünce rahatladım; bebeğin mizacına göre yol şekilleniyor. İçine sinmeyen bir şey varsa da mutlaka doktorunuza danışmanızı öneririm 🙂

Ben de ilk zamanlar “doğrusu hangisi” diye kendimi parçaladım, sonra fark ettim ki her bebek ayrı ritimde ilerliyor. Bizde işe yarayan şey; bir-iki temel kural belirleyip (uyku, beslenme, sınır gibi) geri kalanında esnek kalmaktı. Kızımın bir dönem uyku düzeni darmadağındı, ben de her gün aynı küçük rutinleri uygulayıp zamanla oturmasını bekledim; baskı yapınca ikimiz de geriliyorduk. İçgüdünü küçümseme, çoğu zaman “en doğru yol” evin şartlarına ve senin iyi oluşuna göre şekilleniyor 🙂

Benim oğlumda da bir dönem her şeyi “mükemmel” yapmaya çalışınca hem o huzursuzlandı hem ben tükenmiş hissettim. Sonra küçük küçük denemeler yaptım: 2-3 gün aynı rutini sürdürüp işe yarıyorsa devam, yaramıyorsa vicdan yapmadan değişiklik. Doktorumuz “Bebeğin iyi görünüyorsa, annenin de içi rahat ediyorsa o yol genelde doğrudur” demişti, bana çok iyi gelmişti. Bir de çevreden gelen yorumları elekten geçirmek için kendime “Bu öneri bana iyi hissettiriyor mu?” filtresi koydum 🙂

Ben ikinci çocuğumda şunu fark ettim: “en doğru” diye bir şey ararken ben gerginleşince evin havası da geriliyor. Bizde en çok işe yarayan, temel ihtiyaçları (uyku, beslenme, temas, rutin) önce oturtup geri kalanını akışına bırakmak oldu. Doktorumuz da “Bebeğe iyi gelen anne, kendini de biraz kollayan annedir” demişti; ben de o günden sonra kendime daha az yüklenmeye başladım 🙂

Ben Elif, iki çocuk annesiyim; ilkinde her öneriyi uygulamaya çalışınca kafam iyice karışmıştı. Sonra doktorumuz “önce bebeğin temel ihtiyaçları ve sizin sakinliğiniz” deyince ben de evde “az kural, net rutin”e döndüm: uyku-uyanıklık, beslenme ve alt değişimi gibi. Kalan her şeyi de 3 gün dene, işe yarıyorsa devam et, yaramıyorsa bırak şeklinde ilerlettim; bu yaklaşım beni çok rahatlattı 🙂

Ben Derya, 3 yaşında bir oğlan annesiyim; ben de başta her yöntemi aynı anda uygulayınca iyice bunaldım. Bizim evde toparlayan şey “tek değişiklik kuralı” oldu: bir şeyi deniyorsam en az 3-4 gün sadece ona odaklanıp sonuçlarına baktım, işe yaramazsa vicdan yapmadan bıraktım. Bir de annelikte bazen “doğru” değil “sürdürülebilir” olan daha iyi geliyor, ben kendi enerjimi düşünmeye başlayınca her şey daha kolay aktı 🙂