Ev, çocuk, hayat... nasıl yetişiyorsunuz?

Ben bir ara iki çocukla evin içinde dönüp dururken kendimi sürekli “yetişemiyorum” diye yiyip bitiriyordum. Sonra şunu yaptım: ev işini her gün tam bitirmek yerine 15 dakikalık minik turlara böldüm, gerisi yarına kaldı. Kızım uyuyunca “ya dinlen ya iş” diye kural koydum, ikisini aynı anda yapmaya çalışınca tükeniyordum. Bir de akşamdan ertesi günün kıyafetlerini ve kahvaltılıklarını hazırlayınca sabah kaosu baya azaldı 🙂

Ben iki çocukla bir dönem ipler tamamen koptu sandım, sonra “ev her gün showroom gibi olmayacak” diye kendime izin verdim. Bizde en çok işe yarayan şey rutin değil, “mini bloklar” oldu: 15 dakika toplama, 10 dakika çamaşır katlama, araya çocukla oyun sıkıştırma. Akşam yemeklerini de bazen iki güne yayacak şekilde planlayınca (bir gün fırın, ertesi gün kalanla çorba gibi) kafa rahatladı 🙂 En büyük kurtarıcım da sepetler; oda oda dolaşıp tek seferde toparlamak baya hız kazandırdı.

Ben Elif, tek çocuk annesiyim; bizde en çok hayat kurtaran şey “zaman bloklama” oldu. Sabah kahvaltıdan sonra 20 dakika sadece toparlama yapıyorum, sonrası vicdan yapmadan çocuğa ve işe gidiyor; akşam da yemek sonrası 10 dakikalık mini tur. Bir de haftada bir gün “çamaşır günü” ilan ettim, diğer günler makine açmayınca kafam daha az doluyor. Evin bazı köşeleri hep dağınık kalıyor ama enerjim tükenmediği için daha huzurluyuz 🙂

Ben Zeynep, iki çocukla en çok “akşamdan sabaha hazırlık” işe yaradı bizde. Çocuklar uyuyunca mutfağı pırıl pırıl yapmıyorum; sadece tezgâhı boşaltıp makineyi çalıştırıyor, ertesi günün kıyafetlerini koltuğa diziyorum. Bir de öğlen uyku saatinde asla işe girişmiyorum, 15 dakika uzanıp nefes alınca akşam çok daha az patlıyorum 🙂

Ben Ayşe, benim oğlan 3 yaşındayken “ev işi çocukla birlikte” moduna geçtim; çamaşırları ona minik sepetle taşıttım, tozu da oyuncak süpürgesiyle “yardım ediyorum” diye gezdi 😄 Süper temiz olmuyor ama hem oyalanıyor hem ben daha az geriliyorum. Bir de haftada bir gün “donuk menü” yapıyorum; çorba/köfte gibi şeyleri önceden hazırlayınca o gün gerçekten nefes alıyorum.

Ben Derya, benim kızım 2 yaşındayken “minimum düzen” kuralı koyduk: sadece salon ve mutfak zemini açık kalsın, geri kalanına takılmıyorum. Ev işi için de 10 dakikalık mini turlar yapıyorum; süre dolunca bırakıp çocuğa dönüyorum, vicdan azabı azalıyor. Bir de haftada bir gün marketi online söyleyince inanılmaz nefes aldım 🙂