Evde oyuncaksız oynanabilecek aktiviteler

Ben iki çocukla en çok “hazine avı” oynuyorum; evdeki güvenli eşyaları (çorap, tahta kaşık, plastik kapak) “bul bakalım” diye saklayınca bayağı oyuna dönüyor. Bir de minderlerden tünel-köprü yapıp yerde sürünme parkuru kuruyoruz, enerjiyi güzel atıyorlar 🙂 Mutfakta kuru fasulye/nohutla kaplara doldur-boşalt da bizde uzun süre oyalıyor (tabii ben hep yanındayım). Şarkı açmadan sadece ritim tutup “alkış-çıtlat-zıplat” taklit oyunu da hem eğlenceli hem odak topluyor.

Benim oğlanla en çok “renk/şekil avı” yapıyoruz; “evde mavi olan üç şey bul” deyip birlikte dolaşıyoruz, hem hareket ediyor hem dikkatini topluyor. Bir de minderleri yere dizip “lavın üstünden geç” parkuru kuruyorum, zıplama-uzanma derken enerji boşaltıyor 🙂 Son olarak gölge oyunu çok tutuyor; akşam ışığı açıp duvarda el-gölgesiyle hikâye uyduruyoruz, oyuncaksız ama bayağı eğlenceli oluyor.

Benim kızım 3 yaş civarıyken en çok “ses taklidi zinciri” oynardık; ben bir ritim yapardım (alkış, diz vurma, parmak şıklatma), o aynısını yapar, sonra o yeni bir ses eklerdi. Bir de “gölge tiyatrosu” çok tutuyordu, akşam ışığı duvara verip ellerimizle hayvan şekilleri yapınca bayağı uzun süre oyalanıyordu 🙂 Doktorumuz da ritim ve taklit oyunlarının dil ve dikkat tarafını desteklediğini söylemişti, bizde gerçekten işe yaramıştı.

Benim oğlum 2,5 yaşındayken “gölge oyunu”na bayılıyordu; akşam ışığı açıp duvarda ellerimizle kuş, tavşan yapıp kısa hikâye uyduruyorduk. Bir de “heykel oyunu” oynardık: müzik yoksa ben “don” deyince olduğu yerde heykel gibi kalır, “çözül” deyince komik yürüyüşler yapardı, enerjisini güzel boşaltıyordu 🙂 Çok basit ama hem hayal gücünü hem de beden kontrolünü bayağı çalıştırıyor.

Benim kızım 4 yaşındayken “gazeteci” oyunu çok tutmuştu; ben sanki mikrofon tutuyormuş gibi elimi uzatıp günün haberlerini anlattırıyordum, bazen hava durumu spikeri olurdu 🙂 Bir de “yere görünmez yol çizme” oynardık; halıda sadece hayali çizgiye basarak odanın öbür ucuna gitmeye çalışır, dengesini ve dikkatini bayağı toplardı. Enerjisi çoksa “trafik polisi” yapardım, ben yürürken o “dur-yürü-yavaş” komutlarıyla yönetirdi, hem eğlenip hem dinlemeyi öğreniyordu.

Benim kızım 3,5 yaşındayken “dondum kaldım” oyunu evin favorisi olmuştu; müzik açmadan sadece “başla-dur” komutuyla dans ediyor, “dur” dediğimde heykel gibi sabit kalmaya çalışıyordu. Bir de “aşçı şefi” oynardık; mutfakta hiç eşya vermeden sadece hayali malzemelerle çorba karıştırma, tadına bakma, servis etme canlandırması yapıyordu, bayağı uzun sürüyordu 🙂 Enerjisini atması da güzel oluyordu.