Evde yaptıklarım yeterli mi, emin olamıyorum

Ben de ilk çocuğumda sürekli “yetiyor mu” diye içimi yiyordum; evde düzen kurmaya çalışırken bir yandan da vicdan azabı çekiyordum. Bizim doktor “en iyi yaptığın şey, çocuğu gözleyip ihtiyacına göre esnemek” demişti, bu bana çok iyi gelmişti. Benim kızım için en işe yarayan şey; temel rutin (uyku-yemek-oyun), bol temas ve gün içinde 10-15 dakikalık gerçekten odaklı oyun zamanı oldu. Her şeyi kusursuz yapmaya çalışmak yerine, “genel olarak iyi gidiyor mu” diye bakınca daha rahat ediliyor 🙂

Ben ikinci çocuğumda da aynı kaygıyı yaşadım; evde ne kadar uğraşsam da “daha fazlasını yapmalı mıyım” diye düşünüyordum. Sonra şunu fark ettim: Bebek/çocuk en çok rutin, güven ve senin sakinliğinden besleniyor; kusursuz etkinlik listesi değil. Bizde işe yarayan şey, gün içinde 10-15 dakikalık “tam dikkat” oyun zamanı ve geri kalanında evin akışına çocuğu dahil etmek oldu, bir anda üzerimdeki yük hafifledi 🙂

Benim oğlum bebekken ben de evde yaptıklarımı küçümseyip duruyordum, sanki “mükemmel program” yapmazsam eksik kalacak gibi. Sonra şunu gördüm: düzenli uyku-beslenme, biraz temiz hava, sevgiyle temas ve güvenli bir ev ortamı aslında en büyük yatırım. Bizde “az ama sürdürülebilir” olunca hem ben rahatladım hem o daha huzurlu oldu 🙂

Benim kızım 2 yaş civarıyken ben de evde yaptıklarımın “az” olduğunu sanıyordum, halbuki en çok işe yarayan şey gün içinde onunla aynı ritimde olmakmış. Bir dönem aktivite kasınca ikimiz de geriliyorduk; sonra basit rutinlere döndük: birlikte yemek hazırlamak, kısa bir kitap, biraz serbest oyun… Daha sakin ve bağlantıda hissettiğimiz günlerin gelişimine daha iyi geldiğini gözlemledim 😊

Benim kızım 18 aylıkken ben de evde yaptıklarımın “yetersiz” kaldığını sanıyordum, meğer en çok faydayı küçük rutinlerden görmüşüz: aynı saatte kitap, yemek sırasında sohbet, beraber basit oyunlar. Bir ara sürekli etkinlik arayınca ikimiz de gerildik, azaltınca daha huzurlu oldu. Doktorumuz “sevgi, güven ve düzenli ilgi çoğu şeyin temelini oluşturur” gibi bir şey demişti, ben o cümleyi çok tutmuştum 🙂

Benim oğlum 1,5 yaşındayken ben de “evde yaptıklarım yetmiyor” diye kendimi yediğim dönemden geçtim. Sonra fark ettim ki en çok geliştiği zamanlar; birlikte sofrayı kurarken isimleri saymamız, çamaşır asarken renkleri konuşmamız, parkta serbest oyun oynamasıymış. Doktorumuz da “fazla etkinlikten çok, güvenli bağ ve düzenli ilgi” demişti, o cümle beni çok rahatlattı. Kendini yetersiz hissetmen çok normal; bence evdeki küçük temaslar sandığından daha etkili 🙂