Gece korkuları ne zaman başladı?

Bizde gece korkuları 3,5 yaş civarı başladı, birden uykudan çığlıkla uyanıp “odada biri var” diyordu. Benim oğlumda en çok gündüz çok yorulduğu ve çizgi filmde korktuğu bir şey gördüğü günler tetikliyordu, o yüzden akşam rutinini iyice sakinleştirdik. Gece lambası, kapıyı aralık bırakmak ve yanında kısa bir süre oturmak işe yaradı; tamamen uyanmadan uzun uzun konuşmak bazen daha da uzatıyordu. Doktorumuz “büyüme sürecinde görülebilir, düzenli uyku ve sakin rutinle azalır” demişti, bizde de birkaç ay içinde seyrekleşti 🙂

Bizde gece korkuları 2,5 yaşa doğru başladı; gece yarısı oturup ağlıyor ama gözleri açık olsa da sanki bizi tam görmüyordu. Doktorumuz “uyandırmaya çalışmayın, sakin sesle yanında olun” demişti, ben de ışığı açmadan sırtını okşayıp kısa bir ninni mırıldanıyordum, genelde 5-10 dakikada yatışıyordu. O dönem akşamları çizgi film ve hareketli oyunları iyice azaltıp aynı rutinle (ılık banyo-kitap) yatırınca ataklar seyrekleşti 🙂

Benim kızımda 4 yaşına doğru başladı; gece bir anda doğrulup sanki rüyanın içindeymiş gibi bağırıyordu, sabah da hiç hatırlamıyordu. Bizim çözümümüz onu tam uyandırmaya çalışmadan yanında durup sakin sesle “buradayım” demek ve ışığı loş bırakmak oldu. Doktorumuz akşam rutininin (ılık duş, aynı masal, aynı saat) çok işe yaradığını söylemişti, bizde de birkaç haftada azaldı 🙂

Benim oğlumda 3 yaşını yeni geçmişken başladı, özellikle kreşte çok hareketli günlerden sonra gecenin ilk saatlerinde birden panikle kalkıyordu. Biz uyandırmaya çalışmak yerine ışığı yakmadan yanına oturup sırtını yavaşça okşadık, kısa kısa “buradayım” deyip sesimizi sakin tuttuk; birkaç dakika içinde tekrar yatağına dönüyordu. Bizde düzenli yatış saati ve yatmadan önce ekranı kesmek belirgin rahatlatmıştı, bir de akşam üstü kestirmesi uzayınca daha sık oluyordu. Zamanla seyrekleşti, ben en çok “geçecek” diye kendimi sakinleştirince ona da geçtiğini fark ettim 🙂

Benim kızımda 5 yaşına yaklaşırken başladı; özellikle akşam üstü kısa bir şekerleme yapınca gece ilk 1-2 saatte bir anda oturup “korktum” diye sayıklıyordu, sabah da pek bir şey hatırlamıyordu. Biz uyandırmaya çalışmak yerine yanına oturup sakin bir sesle nefesini düzenlemesine yardım ettik, odasını da daha loş bir gece lambasıyla sabit tuttuk 🙂 Bir de yatmadan önce ağır çizgi film yerine masal ve ılık duş ekleyince belirgin azaldı.

Bizde 6 yaşa girerken başladı; okulun ilk haftalarında gecenin ilk saatinde bir anda kalkıp koşmaya çalışıyordu, yüzü bembeyaz ama bizi duymuyor gibiydi. Doktorumuz “tam uyanık sanıp konuşmaya çalışmayın, güvenliğini sağlayıp sakin bir sesle yanında durun” demişti; biz de ışığı loş bırakıp oda ısısını biraz düşürünce ataklar azaldı. Bir de yatmadan önce “günün en güzel şeyi neydi” diye kısa bir rutin yaptık, genel gerginliği baya düşürdü 🙂