Gelişim için ne zaman uzmana danışmalı?

Ben 2 çocuk annesi Selin’im; oğlumda “acaba geri mi kaldı” endişesini çok yaşadım. Bizim doktorumuz, gelişimde bir basamağın uzun süre gelmemesi kadar, çocuğun yaptığı bir şeyi bırakıp gerilemesini de takip etmek gerektiğini söylemişti. Ben en çok “içime sinmiyorsa” kuralıyla hareket ettim; birkaç hafta gözlem + kısa video çekip randevuya öyle gittim, hem netleşti hem de içim rahatladı. Çoğu zaman ufak bir yönlendirme (oyun önerisi, rutin) bile toparlatabiliyor 🙂

Ben Esra, iki çocuk annesiyim; bizde “uzmana gidelim mi” noktası daha çok içgüdüyle oldu. Kızım 20 aylıkken hiç kelime çıkarmıyordu ama seslenince dönüyor, göz teması iyi diye biraz bekledik; 2 ay içinde açılmayınca çocuk gelişimi uzmanıyla görüştük, birkaç oyun önerisiyle evde düzen kurunca hızlandı. Oğlumda ise yürüyüş değil, dengesiz düşmeler ve tek tarafa daha çok yüklenme dikkatimi çekmişti; fizyoterapi değerlendirmesi içimizi rahatlattı. Bence ailede kimse “fazla evhamlısın” dese bile, içini kemiren bir şey varsa kısa bir değerlendirme almak iyi geliyor 🙂

Ben Derya, bir oğlan annesiyim; bizde kırılma noktası oyun ve iletişim tarafıydı. Oğlum 18 ay civarı sürekli aynı oyuncakla dönüp duruyor, göz teması kısa kalıyor ve taklit oyunlarına pek girmiyordu; çocuk doktorumuz “için rahat etmezse gelişimciye görünmekte sakınca yok” demişti. Gidince de “etiket” gibi değil, evde uygulanacak küçük oyun önerileri ve rutin düzenlemeleri aldık, gerçekten rahatladım 🙂``

Benim kızımda dönüm noktası motor taraftaydı; 10-11 ayda hâlâ desteksiz oturmakta çok zorlanınca önce aile hekimine uğrayıp sonra çocuk doktoruna gittik. Doktorumuz “bazı bebekler geç yapar ama iki-üç alan birden aynı anda geriden geliyorsa değerlendirmek iyi olur” demişti. Bizde erken bir fizyoterapi yönlendirmesi geldi, birkaç basit egzersizle toparladı; en çok işimize yarayan şey “içime sinmiyor” hissini ertelememek oldu 🙂

Ben Merve, 4 yaşında bir kız annesiyim. Biz uzmana gitmeyi “beceremiyor”dan çok “becerdiğini kaybediyor” gibi bir şey görünce ciddiye aldık; mesela daha önce yaptığı bir hareketi/kelimeyi bırakması gibi. Bir de günlük hayatı zorlaştıran şeyler (aşırı huzursuzluk, beslenme-uyku çok bozulması, seslere dokulara aşırı hassasiyet) uzayınca çocuk doktorumuz “bekleyelim” demek yerine gelişimciye yönlendirmişti. Erken görüşme bazen sadece içinizi rahatlatıyor, bazen de küçük egzersizlerle hızlandırıyor 🙂

Ben Ayşe, 3 yaşında bir oğlan annesiyim. Biz uzmana gitme kararını “akranlarıyla kıyas”tan çok günlük hayat zorlaşınca verdik; oğlum 2 yaş civarı çiğnemede zorlanıp sık sık öğürünce dil-konuşmadan önce bir beslenme/duyu tarafına baktırdık. Doktorumuz “içgüdün rahatsızsa ve bu durum birkaç hafta-1 ay gibi sürüyorsa beklemeyin, en azından bir değerlendirme yaptırın” demişti; bize iyi geldi çünkü bazen küçük yönlendirmeler bile fark ettiriyor 🙂