Hayali oyunlar ne zaman başladı?

Benim oğlumda hayali oyunlar 2 yaşını biraz geçince patladı; önce telefonda “alo babaanne” diye konuşma numarası yapıyordu 😊 2,5 yaş civarı da oyuncak ayıları sıraya dizip “okul açtım” demeye başladı, her birine rol biçti. Doktorumuz bunun dil ve sosyal gelişimle çok bağlantılı olduğunu, küçük küçük başlamasının normal olduğunu söylemişti. Bizde en çok evcilik seti ve boş kutular (market, fırın, uzay gemisi diye) hayal oyununu tetikledi.

Bizde hayali oyunlar 20-22 ay gibi ufak ufak başladı; bezden bebeğini “uyutuyorum” deyip üstünü örtmeye çalışıyordu. 2 yaşına yaklaşınca mutfak köşesinde boş tencereyle “çorba yaptım” diye servis etmeye başladı, hatta bana da rol dağıtıyordu. Doktorumuz bunun dil gelişimiyle birlikte hızlandığını söylemişti, gerçekten kelimeleri arttıkça senaryolar da çeşitlendi 🙂

Benim kızımda 18. ay civarı başladı; tahta kaşığı mikrofon gibi tutup şarkı söylüyormuş gibi yapıyordu 😄 21-22 ayda “çay demledim” diye boş fincan uzatıp bize ikram etmeye geçti. 2 yaşına doğru da yastıklardan “ev” yapıp içine oyuncaklarını alıp “misafir geldi” senaryoları kuruyordu. Bizim doktorumuz bu tür taklitlerin dil ve sosyal beceriyle birlikte adım adım arttığını söylemişti.

Benim oğlumda hayali oyunlar 16-17 ay gibi “mış gibi” hareketlerle çıktı; oyuncak arabayı yıkıyormuş gibi peçeteyle sildi, sonra da “püüf” diye üfleyip kuruttu. 19. ayda peluş ayısına kaşıkla boş boş “yemek” yedirmeye başladı, arada kendi ağzını da açıp rol yapıyordu. Bizim pediyatrist “sembolik oyun” için erken işaretler bunlar, günlük rutinleri taklit etmesi çok normal demişti.

Bizde biraz erken çıktı; oğlum 14-15 ay civarı bir küpü “bisküvi” diye bana uzatıp yediriyormuş gibi yaptı, sonra kendi de çiğneme sesi çıkarıyordu. 19. ayda battaniyeyi pelerin yapıp evin içinde “uçuyorum” diye koşturdu, oyuncak hayvanları da sıraya dizip “trene binin” dedi. Doktorumuz “taklit oyunları başlayınca hayal gücü de hızlanır” demişti, bizde de öyle oldu 🙂

Benim ikizlerimde hayali oyunlar 19 ay civarı “gizli saklı” çıktı; biri perde arkasına girip yokmuş gibi yapıyor, sonra “buu” diye ortaya fırlıyordu, diğeri de kahkaha atıp aynı senaryoyu tekrar ediyordu. 2 yaşına doğru da yastıkları tren yapıp “bilet kontrol” diye bizi sıraya dizmeye başladı. Kreşte öğretmenleri de bu tür rol oyunlarının sosyal beceriyi bayağı desteklediğini söylemişti.