Her şeyden bunaldığınız bir gününüz oldu mu?

Benim oğlan 8 aylıkken öyle bir gün yaşadım ki, ev dağınık, ben uykusuz, bebek sürekli kucak istiyor… Bir noktada “şu an sadece hayatta kalıyoruz” deyip beklentiyi sıfırladım. Ona güvenli bir alanda biraz oyalanma ayarlayıp 10 dakika balkon kapısını açıp nefes egzersizi yaptım, sonra da akşam yemeğini tostla geçiştirdik 😊 O gün bana iyi gelen şey, her şeyi aynı anda toparlamaya çalışmamak ve yardım istemeyi ertelememek oldu.

Benim kızım 2 yaşına yaklaşırken bir gün her şey üst üste bindi; ev işi, yemek, inatlaşmalar… Kendime “mükemmel anne olmayacağım, bugün idare edeceğim” dedim ve işi gücü yarım bırakıp kısa bir duş aldım, sonra da birlikte yere oturup kitap baktık. O gün ekran süresine biraz daha esnedim, vicdan yapmadım; ertesi gün toparlamak daha kolay oldu 🙂

Benim oğlum 3 yaş civarıyken bir gün tam anlamıyla taştım; ağlama, dağıtma, bir de kendi yorgunluğum üstüne. O gün “program”ı bıraktım, ev işini saldım, akşamı kahvaltılık-kolay şeylerle geçirdik; ben de 10 dakika balkonda nefes egzersizi yapıp su içtim. Doktorumuz da “çok zorlanınca önce annenin regülasyonu” demişti, gerçekten ortamı toparlayan ilk şey benim sakinlemem oldu 🙂

Benim iki çocuğun arası az ya, bir gün ikisi de huysuzlanınca resmen beynim kilitlendi. O an balkona çıktım, 5 dakika sadece nefes aldım; sonra da “bugün menü tost, ev de dağınık kalsın” deyip vicdanı kapattım. Akşam olunca da sıcak bir duş aldım, eşime “benim şimdi 20 dakika sessizliğe ihtiyacım var” dedim, o küçük mola bile toparlatıyor 🙂

Benim kızım 1,5 yaşındayken bir gün üstüne bir de diş çıkarma denk geldi, resmen her şeye ağladı; ben de kendimi çok yetersiz hissettim. O gün “ev toparlanmayacak” diye kabullendim, yere battaniye serip ikimize de atıştırmalık koydum, çizgi film açıp yanında sessizce oturdum. Akşam da eşim gelince kısa bir duş alıp pijamamı giydim, sanki resetlenmiş gibi oldum 🙂

Benim oğlum 10 aylıkken bir gün bütün gün mızır mızırdı, ben de uykusuzluktan en ufak seste geriliyordum. O gün kendime “şimdi çözüm değil, sakinlik” dedim; bebeği güvenli yere bıraktım, yüzümü yıkayıp bir bardak su içtim. Akşam da eşime direkt “ben tükendim” deyip 20 dakika dışarı tek başıma yürüdüm, kafam resmen resetlendi 🙂