Hiç unutamayacağım bir annelik anısı

Benim oğlum 8 aylıktı, ilk kez “anne” gibi bir şey mırıldandı; uykusuzluktan gözlerim yanıyordu ama o sesi duyunca bir anda her şey durdu sanki. Aynı hafta ateşlenip hastaneye gitmiştik, kucağımda uyurken elimden hiç bırakmamıştım; o küçük elin parmağıma sarılışını unutamıyorum. Doktorumuz o dönem “panik yapma, sen sakin olursan o da sakinleşir” demişti, gerçekten de nefesimi yavaşlatınca ikimiz de toparlamıştık. Hâlâ zorlandığım günlerde o geceyi hatırlayıp içimden “iyi ki” diyorum 🙂

Benim kızım 3 yaşındayken markette kasada ağlamaya başladı, ben de “tamam tamam çıkıyoruz” diye apar topar toparlanıyordum. Bir anda elimi tuttu, “Anne sen yoruldun, ben taşıyabilirim” deyip kendi minik sırt çantasını düzeltti; o cümlede hem utandım hem de boğazım düğümlendi. Eve gelince uzun uzun sarıldık, o gün anneliğin sadece vermek değil, bazen minicik birinden güç almak olduğunu hissettim 🙂

Benim kızım 2 aylıkken ilk gece gaz sancısıyla kıvranmıştı; saatlerce evin içinde adım sayarak dolaştım, “yapamıyorum galiba” diye içim içimi yiyordu. Tam o sırada minik eliyle parmağımı yakaladı, ağlaması azaldı ve yüzünde ufacık bir rahatlama oldu. O an anneliğin “çözmek” değil “orada kalmak” olduğunu ilk kez hissetmiştim, hâlâ aklıma gelince gözlerim doluyor 🙂

Benim oğlum 1 yaşına yeni girmişti, yüksek ateşten sonra havale gibi bir şey yaşadık; o birkaç dakika bana saatler gibi geldi. Ambulans gelene kadar onu kucağımda yan çevirip sadece nefesini dinledim, “ne olur geçsin” diye içimden sayıklıyordum. Sonra hastanede sakinleşince saçının ter kokusu bile bana mucize gibi gelmişti. Doktorumuz o gün “panik olmanız normal, böyle durumlarda sakin kalmaya çalışın” demişti ama insan anne olunca sakinlik çok zor 😔

Benim kızım 6 aylıkken ilk kez ek gıdada yoğurt denemiştik, yüzünü buruşturup sonra birden kahkahayı patlatmıştı; o an mutfak sanki şenlik yerine dönmüştü 😊 Üstü başı yoğurt içinde kalınca “tamam, biz bu işi birlikte öğreneceğiz” diye içimden geçirdiğimi hiç unutmuyorum. O minicik tepkisi bana anneliğin en tatlı tarafını göstermişti.

Benim oğlum 4 yaşındayken gece kabusla fırlayıp geldi, titreyerek yanıma sokuldu. Ben de onu sakinleştirmek için masal uyduruyordum ama bir anda başımı okşayıp “korkma anne, ben burdayım” dedi. O küçücük halinin beni korumaya çalışması içimi hem eritmiş hem de anneliğin nasıl bir şey olduğunu tek cümlede anlatmıştı 😊

Benim kızım 1,5 yaşındayken ilk kez kendi başına ayakkabısını giyip kapıya geldi, elinde de benim hırkamı sürüklüyordu. “Anne dışarı” demeden önce hırkayı bana uzatıp başımı okşadı; sanki “hadi sen de hazırlan” der gibi. O an, büyüdüğünü fark edip hem gülüp hem boğazım düğümlenmişti 🙂