"İçime sinmeyen bir şey var" dediğiniz an oldu mu?

Oldu tabii… Benim oğlum 9 aylıkken birdenbire çok sakinleşti, eskisi gibi göz teması kurmuyor gibi geldi ve içim hiç rahat etmedi. Herkes “uykusu değişmiştir” dedi ama ben yine de çocuk doktoruna gittim; doktorumuz “anne sezgisi bazen erken uyarır, not alıp takip etmek iyi” demişti. Meğerse demir eksikliği sınırda çıkmıştı, destekle ve rutini düzeltince birkaç haftada eski neşesine döndü 🙂 O günden beri “içim sıkıştıysa” ertelemiyorum, en azından kontrol ettirince insanın içi rahat ediyor.

Benim oğlum 2 yaşına yaklaşırken kelimeleri bir anda azaldı gibi geldi, “belki geçici” dediler ama içime oturdu. Panik yapmadan çocuk doktorumuzla konuştuk, bir de işitme testi ve gelişim değerlendirmesi yaptırdık; sadece yoğun ekran/uyaranı azaltıp rutini düzene sokunca birkaç haftada toparladı. O gün şunu anladım: İç ses bazen “alarm” değil “kontrol ettir” demek oluyor. Bizde erken bakmak içimi çok rahatlattı 🙂

Benim kızım 5-6 aylıkken emzirirken bir anda huzursuzlaşıp memeyi itmeye başladı, etraftan “gazdır” diye geçiştiren çok oldu ama içimde bir şeyler tam oturmadı. Doktorumuz “bazen reflü ya da kulakla ilgili bir durum böyle yapabilir” demişti, kontrol ettirdik ve basit bir önlemle rahatladık. O gün şunu anladım, anne sezgisi çoğu zaman “panik” değil, küçük bir uyarı gibi çalışıyor 🙂

Benim minik 3,5 aylıkken alt değiştirirken bacaklarını hep bir tarafa daha sert tutuyordu, “büyüdükçe düzelir” diyen çok oldu ama içime sinmedi. Çocuk doktorumuz “kendi içgüdünü ciddiye al” deyip ortopediye yönlendirdi, meğer biraz kas gerginliği varmış; birkaç egzersizle toparladı. O gün anladım ki annelerin iç sesi bazen gerçekten erken uyarı gibi çalışıyor 😊

Benim oğlum 7 aylıkken gece uykudan çığlıkla uyanıp sırtını yay gibi geriye atmaya başladı, “diş” deyip geçtiler ama içim rahat etmedi. Doktorumuz “kesin şudur” demedi ama reflü/rahatsızlık ihtimalini konuşup beslenme düzenine ve yatırma şekline birkaç küçük dokunuş önerdi. Birkaç gün içinde belirgin azaldı, o an iç sesimi dinlediğime sevindim. 🙂

Benim kızım 1 yaş civarı yürümeye başladığında bir ayağını hep içe basıyormuş gibi geldi, “her çocuk farklı” deyip geçtiler ama ben huzursuz oldum. Birkaç gün video çekip dikkatlice izledim, sonra doktorumuza gösterince “bazen tabanlık ya da basit egzersiz öneriyoruz” deyip yönlendirdi. O an şunu anladım: İçime sinmeyen şeyi abartmadan kayıt altına almak ve uzmana göstermek çok işe yarıyor 🙂