İlk haftalarda yaşadığınız duygular nelerdi?

Ben ilk haftalarda aynı anda hem aşırı mutluydum hem de sanki her şeye geç kalıyormuşum gibi panik oluyordum. Gece emzirirken bir yandan “iyi miyim ben” diye ağlayıp, sabah bebeğin kokusunu içime çekince dünyanın en şanslı insanı gibi hissediyordum 😊 Bizde en zor kısım uykusuzluktu; uykusuz kalınca duygularım dalga gibi gidip geliyordu, normale dönmesi birkaç hafta sürdü. Zamanla rutine oturdukça o kaygı yerini daha sakin bir güvene bıraktı.

Benim oğlumun ilk haftaları bende garip bir “misafir gelmiş” hissi yaratmıştı; ona bakıyorum, kucağımda ama hâlâ inanmakta zorlanıyordum. Bir yandan da aşırı hassastım, küçücük bir ağlamasında gözlerim doluyor, sonra kendi kendime “şimdi ağlama sırası bende” diye gülüyordum 🙂 Doktorumuz “ilk günler hormonlar dalga dalga gelir, kendini tanımadığın anlar olabilir” demişti, o cümle baya rahatlatmıştı. Zamanla aynı evin ritmine girince içimdeki o yabancılık yerini sakin bir bağa bıraktı.

Benim ikinci doğumumda ilk haftalar resmen “otomatik pilot” gibiydim; günler birbirine karıştı, zaman algım gitti. Bebeği kokladıkça içime bir huzur doluyordu ama aynı anda çok kırılgan hissedip en ufak seste irkiliyordum. Doktorumuz “lohusalıkta duygu dalgaları çok normal, kendine yüklenme” demişti, o cümle beni baya rahatlatmıştı. Bir de misafir trafiği arttıkça bunaldım, sessizlik ve rutin bana iyi gelmişti.

Benim ilk doğumumda en baskın duygu “aşırı hassasiyet” olmuştu; en ufak ağlamasında gözlerim doluyordu, sanki kalbim dışarıda geziyordu. Bir yandan da kendimi çok yalnız hissetmiştim, herkes yardım ediyor ama asıl yük bende gibi geliyordu. Lohusalıkta uykusuzluk arttıkça duygularım dalga dalga değişti, bazen durup dururken gülüp sonra ağladığımı hatırlıyorum. Zamanla rutine girince o kırılgan halim yumuşadı, bebeğin kokusu gerçekten iyi geliyor 🙂

Benim ilk haftalarda en baskın duygum “korumacı bir tetikte olma”ydı; bebek uyuyunca bile ben uyuyamıyor, sürekli nefesini dinliyordum. Bir de garip bir suçluluk geliyordu, “mutlu olmalıyım” diye kendimi sıkıştırdıkça daha çok yoruluyordum. Zamanla anladım ki o dalgalanmalar çok normalmiş; doktorumuz da hormonların ilk haftalarda duyguları epey savurduğunu söylemişti. 2. haftadan sonra küçük rutinler oturunca içimdeki sis yavaş yavaş dağıldı 🙂

Benim ilk haftalarda en baskın duygum “suçlulukla karışık yetersizlik” oldu; kızım her ağladığında “kesin ben yanlış yaptım” diye içim içimi yedi. Bir de hormonlardan mı bilmiyorum, durup dururken gülüp sonra bir anda ağlayabiliyordum 😅 Eşim “sen sadece iyileşmeye çalışıyorsun” deyince biraz rahatlamıştım, zamanla da ritmimizi bulduk.