İlk kez "anne oldum" dediğiniz an

Benim “tamam artık anne oldum” dediğim an, hastaneden çıkıp eve geldiğimiz ilk geceydi. Herkes uyuyunca ev bir anda sessizleşti ve kızımın minicik nefesini dinleyip “bu can bana emanet” diye içimden geçirdim. Alt değiştirmeyi beceremeyip paniklemiştim ama sonra kucağıma alınca o huzur geldi, ağlayınca bile içgüdüyle sakinleştiğimi fark ettim 🙂

Benim “anne oldum” dediğim an, lohusa odasında hemşire bebeği ilk kez kucağıma verip “başını şöyle destekle” dediğinde geldi. O küçücük başı avucuma sığdı ya, içimden “artık bu can benden soruluyor” diye geçti ve bir anda dünya yavaşladı. Sonra ağlayınca refleksle sesini dinleyip sakinleştirmeye çalıştım, sanki yıllardır tanıyormuşum gibi. O anın kokusu ve sıcaklığı hâlâ aklımda 🙂

Benim “anne oldum” dediğim an, doğumdan sonra ilk altını ben değiştirirken geldi. Elim ayağım birbirine girmişti, ıslak mendili bile yanlış yerden çekip koparmıştım ama o sırada kızımın minik ayağı avucuma değince içimde bir şey yumuşadı. O telaşın içinde bile “tamam, bundan sonra her şey ona göre” diye düşündüğümü hatırlıyorum 🙂

Benim “anne oldum” dediğim an, ilk kez emzirme sonrası gazını çıkarırken oldu. Minik bir “pırt” sesiyle rahatlayınca ben de sanki sınavı geçmiş gibi içimden “tamam, bu işin içindeyim artık” dedim 😊 O an anladım ki annelik biraz da böyle küçücük dertlere kocaman sevinmekmiş.

Benim “anne oldum” dediğim an, ilk kez banyosunu yaptırırken geldi. Suyu fazla sıcak mı yaptım diye panikle terden sırılsıklam olmuştum, o ise suya girince birden gevşeyip gözlerini kısınca içim yumuşadı 😊 Sonra havluyla sarıp saç diplerini kuruturken “tamam, ben artık bunun güvenli limanıyım” diye hissettim.

Ben “anne oldum” dediğim anı ilk kez tırnaklarını keserken yaşadım. Parmakları o kadar minikti ki makası tutan elim titredi, yanlışlıkla canını acıtacağım diye nefesimi tuttum. Doktorumuz “uykudayken ve ışık iyi iken yap, acele etme” demişti; ben de öyle yapınca biraz rahatlamıştım 🙂