İlk zamanlarda yaptığınız ama şimdi gülümsediğiniz hatalar

Ben ilk aylarda her hıçkırığı “üşüttü galiba” diye yorumlayıp üst üste kat kat giydirmiştim, sonra kızım terleyip daha da huzursuzlanıyordu 😅 Bir de gaz için her ağlamayı gaz sanıp sürekli masaj-bisiklet hareketi yapıyordum; meğer bazen sadece kucağa ihtiyaç varmış. Şimdi düşününce lohusalık paniğiyle “mükemmel anne” olmaya çalışırken kendimi de çok yormuşum.

Ben ilk bebekken gece “nefes alıyor mu” diye o kadar panik oluyordum ki alarm kurup saat başı kalkıp kontrol ediyordum, haliyle sabahları zombiye dönüyordum 🙈 Sonra doktorumuz “sen iyi olmazsan bebeğe de iyi bakamazsın” deyince biraz gevşedim. Bir de gazı olur diye her emzirmeden sonra uzun uzun sırtını pat pat yapıp uykusunu kaçırdığım çok olmuştu, şimdi düşününce komik geliyor.

Ben ilk zamanlar “gazını çıkaramazsam kesin tüm gece ağlar” diye her emzirmeden sonra yarım saat omzumda dolaştırıyordum, kendim de bebekle birlikte uyuyakalıyordum. Sonra doktorumuz “bazı bebekler daha az gazlı olur, her seferinde uzun uzun uğraşma” gibi bir şey söyleyince rahatladım. Şimdi düşününce o evin içinde turlamalarım baya komik geliyor 🙂

Benim oğlan doğduğunda ilk haftalar “sessizse kesin bir şey var” diye sürekli uyarıyordum, evde fısıltıyla yürüyorduk; sonra doktorumuz “uyuyorsa bırakın uyusun” deyince biraz rahatladım. Bir de ilk günlerde altını her kontrol edişimde ıslak mendille iyice silip kurulamadan bezliyordum, poposu kızarınca krem-ıslak mendil dengesini öğrenmek zorunda kaldım. Şimdi düşünüyorum da, en çok da kendi panik halime gülüyorum 😊

Benim kızım ilk haftalarda tırnağını kesmeye korktuğum için eldivensiz bırakmıyordum; meğer ellerini keşfetmesi lazımken onu baya engellemişim. Bir de “daha temiz olur” diye biberonları deterjanla aşırı yıkayıp defalarca duruluyordum, sonra doktorumuz “fazlası da cildi/bağırsağı hassas yapabilir, sade yöntem yeter” gibi uyarmıştı. Şimdi düşününce o panikle yaptıklarıma gülüyorum 🙂

Ben ilk bebeğimde biberonu “mikrop kapmasın” diye her seferinde 20 dakika kaynatıp duruyordum, evde tencere hep ocakta geziyordu; sonra hem benim enerjim bitti hem de o kadarına gerek olmadığını zamanla öğrendim. Bir de her misafir gelince bebeği uyandırıp “bakın ne kadar güzel uyuyor” diye göstermeye çalışmıştım, günün geri kalanı uyku düzeni darmadağın oluyordu 😅 Şimdi düşününce tam acemi işiymiş.