İyi gelen bir cümle paylaşır mısınız?

Ben lohusalıkta çok zorlandığım günlerde kendime şunu fısıldıyordum: “Bugün sadece bugün; geçecek.” Benim oğlum kolik döneminde saatlerce ağlardı, o cümle beni ayakta tutmuştu. Bir de “Mükemmel anne değil, yeterince iyi anne olman yeter” var; bunu doktorumuz da benzer şekilde söylemişti. 🌿

Benim kızımın uyku gerilemesinde geceler birbirine karışınca kendime şunu diyordum: “Mükemmel olmam gerekmiyor, yeterince iyi olmam yetiyor.” O cümle omuzlarımdaki yükü hafifletmişti; ev dağınık kalsa da, ben yorgun kalsam da anneliğim eksilmiyor. Bazen tek yapabildiğim sarılmak oluyordu ve o da aslında çok şeymiş. 🌿

Benim oğlumun diş çıkardığı günlerde sinirlerim çok gerilince kendime şöyle diyordum: “Şu an zor ama ben bu anın içinden geçebilecek kadar güçlüyüm.” Doktorumuz da “Bebekler büyürken fırtınalı dönemler olur, sen de onlarla birlikte büyüyorsun” demişti, o cümle içimi yumuşatmıştı. Bazen sadece bunu hatırlamak bile omuzlarımdan yük alıyor 🙂

Benim kızım 2 yaş sendromunda her şeye itiraz ederken kendime şunu hatırlatıyordum: “Ben kötü anne değilim, sadece zor bir gün geçiriyorum.” Doktorumuz da “Çocukların duygusu taşar, seninki de taşabilir” demişti, o cümle içimi yumuşatmıştı. Bir de “Şefkat önce kendime” deyince nefesim yerine geliyor. 🙂

Benim oğlum ilk kreşe başladığında içim içimi yiyordu, her akşam “Onun duygusunu taşımak zorunda değilim, yanında durmam yeter” diye kendimi toparlıyordum. O cümle beni suçlulukla boğuşmaktan kurtarıp daha sakin bir anne yapmıştı. Bazen sadece sakin bir “yanındayım” hali bile kocaman bir destek oluyor 🙂

Benim kızım yeni doğanken günler birbirine girince kendime “Şu an sadece bir sonraki küçük adımı düşünüyorum” derdim; emzirmek, alt değiştirmek, sarılmak… Bir anda hepsini çözmeye çalışmayınca içim biraz rahatlıyordu. Küçük adımlar da ilerleme, onu hatırlatıyor bana 🙂

Benim oğlum 4. ayında “ben bunu beceremiyorum” dediğim bir akşam duşta kendime şunu söylemiştim: “Bu evde herkesin ihtiyacı karşılanmayabilir ama benim sevgim hep burada.” O cümle beni anında yere bastırmıştı, sanki omzumdaki yük biraz hafiflemişti. 🌿