Kararsız kaldım, fikrinize ihtiyacım var

Ben ikinci gebeliğimde böyle “ne yapsam?” dönemine çok girmiştim; kafamı toparlamak için seçenekleri kâğıda yazıp artı-eksi yaptım. İçime en çok sinen şey, hem bebeğin hem de benim günlük düzenimi en az zorlayan seçenek olmuştu. Bir de acele karar vermek yerine 1-2 gün bekleyince duygusal dalgalanma azalıyor, daha net görüyor insan 🙂

Ben de ilk hamileliğimde sürekli kararsız kalıyordum; o dönem “şu an en acil olan ne?” diye tek bir öncelik belirleyince kafa biraz toparlanmıştı. Bizde işe yarayan şey, bir-iki gün konuya ara verip sonra yeniden bakmak oldu, ilk anda büyüttüğüm şeylerin çoğu o arada küçüldü. Eşimle kısa kısa konuşup herkesin sınırını netleştirince seçenekler kendiliğinden elenmişti 🙂

Benim oğlum yenidoğanken her konuda kararsız kalıyordum; bir noktada “en risksiz ve en pratik olan”ı seçip 1-2 hafta denemeye karar verdim, işe yaramazsa değiştirdim. Doktorumuz da “her şeyi aynı anda değiştirmeyin, neyin iyi geldiğini anlayamazsınız” demişti, o cümle beni çok rahatlattı. Çoğu zaman mükemmeli aramak yerine sürdürülebilir olanı seçince stres azalıyor 🙂

Ben de lohusalıkta en ufak şeyde bile ikilemde kalıyordum, kafam o kadar doluydu ki. Bana iyi gelen yöntem “kendime bir son tarih koymak” oldu: bugün karar veremiyorsam yarın öğlene kadar araştırıp netleştiriyorum, sonra da kararımı uygulayıp sürekli geri dönmüyorum. Doktorumuz da “tek seferde mükemmelini aramak yerine, güvenli olanı seçip istikrarlı gitmek daha rahatlatır” demişti. Bir de çok kişiyle konuşunca daha da karışıyordum, iki güvenilir kaynağı geçmemeye çalıştım 🙂

Benim kızım 6 aylıkken ben de böyle her şeye “acaba yanlış mı yapıyorum” diye takılıyordum. Bana en çok iyi gelen şey, kararın “mükemmel” olmasını değil “sürdürülebilir” olmasını hedeflemek oldu; evin düzenine, bütçeye, kendi enerjime uyanı seçince vicdanım da rahatladı. Bir de doktorumuz “karar yorgunluğunda küçük adımlarla ilerle, gerekirse geri dönersin” demişti; o cümle beni baya toparlamıştı 🙂

Benim oğlumda kararsızlık tavan yapınca, bir süre “tek kaynağa sadık kalma” yöntemi denedim; mesela pediatristimizin çizdiği genel çerçeveye göre gidip, forum ve sosyal medyayı biraz kısınca kafam inanılmaz rahatlamıştı. Herkesin doğrusu farklı olunca insan ister istemez savruluyor. Bir de kararın mükemmel olmasına değil, sürdürülebilir olmasına bakınca daha az yoruluyorsun 🙂