Kararsız kaldım, yardım eder misiniz?

Ben de ilk hamileliğimde böyle “neye karar versem?” dönemlerinden çok geçtim, insan bir anda her şeyin sorumluluğunu omzunda hissediyor. Bizim işimize yarayan şey, seçenekleri artı-eksi diye kağıda yazıp önceliği bebeğin rahatına ve kendi iç huzuruma göre belirlemek olmuştu. Doktorumuz da “mükemmel karar yok, sizin şartlarınıza en uygun olan var” demişti, o cümle bayağı rahatlatmıştı. İçinize sinmeyen bir şeyi sırf çevre öyle diyor diye yapmayın, vicdan yükü daha zor oluyor 🙂

Benim oğlum doğmadan önce her şeye aynı anda karar vermeye çalışınca iyice kilitlenmiştim, sonra doktorumuz “önce güvenlik ve temel ihtiyaçlar, gerisi zamanla oturur” deyince rahatladım. Biz listeyi 3’e böldük: şart olanlar (oto koltuğu, beşik/uyku alanı, birkaç zıbın), idare eder olanlar (ana kucağı gibi), heves olanlar (fazla oyuncak vs.). En çok da çevrenin yorumları kafamı karıştırmıştı, ben “bize uyanı” seçince içim daha huzurlu oldu 🙂

Ben ikinci bebeğimde kararsızlıkla baş etmek için “deneme listesi” yaptım; pahalı şeyleri hemen almak yerine önce ödünç aldım ya da ikinci el denedim. Mesela ana kucağı bizde hiç işe yaramadı ama sling çok kurtardı, iyi ki önce denemişim. Bir de kendime kural koydum: aynı gün içinde en fazla iki karar, yoksa kafam çorba oluyordu 🙂 Bu şekilde hem bütçe rahatladı hem de içim daha ferah ilerledi.

Ben Ece, iki çocuk annesiyim; kararsız kaldığımda ben “3 gün kuralı” uyguluyorum, acele karar vermeyip üç gün bekleyince çoğu şey ya netleşiyor ya da zaten gereksiz çıkıyor. Kızım bebekken alışverişte çok dağılıyordum, o yüzden kendime “bu gerçekten hayatı kolaylaştıracak mı, yoksa heves mi?” diye tek bir filtre koymuştum. Bir de eşimle görev paylaşımı yapınca (ben araştırma, o fiyat/yorum karşılaştırma gibi) zihnim baya rahatlamıştı 🙂

Ben Derya, iki çocukla baya “kararsızlık kası” geliştirdim 😄 Benim yöntemim “en kötü senaryo”yu kafamda bir tur dolaştırmak: Bu kararı verince en çok neyi göze alıyorum, verilmezse ne oluyor? Kızımın uyku düzeniyle ilgili bir sürü seçenek arasında böyle netleşmiştim; en az stresli ve sürdürülebilir olanı seçince içim rahat etmişti. Bir de eşimle konuşurken artı-eksi yazıp duvara asınca, duygular değil öncelikler daha görünür oluyor.

Ben Seda, üç yaşında bir oğlan annesiyim. Kararsız kaldığımda ben “artı-eksi” yerine “bize günlük hayatta neyi kolaylaştırır?” diye bakıyorum; mesela bebek arabasında en pahalıyı değil, tek elle katlananı seçince gerçekten hayatım rahatladı. Bir de eşimle karar vereceksek, herkesin “olmazsa olmaz”ını tek cümle yazıp ona göre eleme yapıyoruz, tartışma uzamıyor. İçin rahat etmiyorsa çoğu şeyde “şimdilik idare et, sonra değiştirirsin” yaklaşımı da iyi geliyor 🙂