Kardeş kıskançlığıyla nasıl baş ettiniz?

Ben iki çocuk annesiyim, oğlum kardeşi doğunca bir süre “bebek gitsin” moduna girmişti. Bizde işe yarayan şey, ona küçük ama gerçek sorumluluklar vermek oldu: bez getir, mama önlüğünü seç gibi; kendini dışarıda hissetmeyince yumuşadı. Bir de her gün 10-15 dakika “sadece büyük çocuk zamanı” yaptım, telefonsuz ve bölünmeden; bu bile davranışlarını baya toparladı. Kıskandığında azarlamak yerine “şu an zorlandın, seni de seviyorum” demek ortamı sakinleştiriyordu 🙂

Benim oğlum kardeşi gelince bir süre her şeyi “benim” diye sahiplenmeye başladı, özellikle benim yanıma yaklaşılınca huzursuzlanıyordu. Bizde en çok işe yarayan şey, her gün 10-15 dakika sadece ona ait “özel zaman” yapmak oldu; o sırada bebeği babası aldı, ben de telefonsuz tamamen onunla oynadım. Bir de “sen artık abisin” baskısı yapmayınca rahatladı, duygusunu kabul edip “bazen zor geliyor biliyorum” demek ortamı yumuşattı 🙂

Benim büyük kızım kardeşi doğunca birden “bebek gibi” davranmaya başladı; biberon ister, altını değiştiriyor numarası yapardı. Biz “senin de bebekliğin böyleydi” diye fotoğraflara bakıp onunla kısa kısa özel zamanlar yaptık, 10 dakika bile olsa telefonsuz sadece ona odaklandım. Bir de kardeşe “abla şimdi seni bekletecek, abla ile işim var” dediğim anlar oldu, o cümle ona baya iyi geldi 🙂

Benim büyük oğlum kardeşi doğunca bir anda aşırı hırçınlaştı, en ufak şeyde ağlayıp beni test eder gibi oldu. Bizde en çok işe yarayan, gün içinde 10-15 dakikalık “sadece onun zamanı” yapıp telefonsuz, bebeksiz oyun kurmaktı; o kısa süre bile davranışlarını yumuşattı. Bir de “kıskanma” demek yerine “anneyle paylaşmak zor geldi, seni anlıyorum” gibi cümleler kurunca rahatladı. Doktorumuz da “olumlu yakaladığınız anı hemen fark edin” demişti; kardeşine yumuşak davrandığında abartmadan övdük 🙂

Benim oğlum kardeşi doğduğunda kıskançlıktan çok “beni artık sevmiyorsunuz” duygusuna girdi; en ufak şeyde inatlaşıyordu. Biz “özel anne-oğul zamanı” yaptık, günde 15 dakika sadece onun seçtiği oyunu oynadım, telefonsuz ve bölünmeden. Bir de “sen abisin, idare et” demeyi bıraktım; onun da zorlandığını kabul edince öfke patlamaları baya azaldı. Küçük olana gösterdiğim sevgiyi ona da görünür şekilde yapmaya çalıştım, sarılmayı falan özellikle yanında abartmadan göstermiştim 🙂

Bizde kıskançlık daha çok “bebek yüzünden evin düzeni bozuldu” tepkisiyle çıktı; büyük olan sürekli kavga çıkarıp dikkat toplamaya çalışıyordu. Ben, bebeği emzirirken bile onu yanımda tutup “şu an zorlanıyorum, senin desteğin iyi geliyor” diye duygusunu isimlendirmeye başladım; sakinleşmesi hızlandı. Bir de bebeğe “şimdi ablanın oyunu bitince seni alacağım” gibi konuşunca, büyük olan kendini daha görünür hissetti 🙂