Kendim için "iyi bir anne miyim?" sorusu

Ben de ilk oğlumda aynısını çok yaşadım; her akşam “Bugün yeterince sabırlı mıydım?” diye kendimi didikliyordum. Sonra şunu fark ettim: Bu soruyu sürekli soruyor olmak bile aslında ne kadar önemsediğinin göstergesi, umursamayan insan böyle dert etmiyor. Bizde işe yarayan şey, günün sonunda bir “iyi yaptığım 1 şey” yazmak oldu; suçluluk yerine denge gelmeye başladı. Zorlandığımda doktorumuz “mükemmel anne yok, yeterince iyi anne var” demişti, o cümle beni çok rahatlatmıştı 🙂

Ben de bir dönem aynaya bakıp “Yine bağırdım, demek kötü anneyim” diye kendimi çok hırpalıyordum. Sonra terapistim “Çocuğuna değil, kendine de şefkat göstermeyi öğrenmen anneliğin parçası” demişti; ben de hata yaptığım günlerde küçük bir telafi ritüeli buldum: sarılıp “Az önce zorlandım, seni seviyorum” demek. Kızımın en çok sakinleştiği şey mükemmelliğim değil, yanında kalabilmem oldu. Bu soruyu sormak bile bence özenin ve vicdanın çalıştığını gösteriyor 🙂

Benim oğlum 2 yaş krizindeyken ben de gece yatağa yatınca günün sahneleri kafamda dönüp duruyordu, “şunu daha iyi yapabilirdim” diye. Sonra şunu fark ettim: Kötü anne dediğim halim bile aslında çocuğumun duygusunu önemseyen yanımdı, sadece yorulmuştum. Doktorumuz “Mükemmel değil, yeterince iyi ebeveynlik hedefleyin” demişti; o cümle bende baskıyı epey azalttı. Ara ara kendime küçük molalar koyunca (10 dk sessizlik bile) daha sakin kalabildim 🙂

Benim kızım bebekken “iyi anne” ölçütünü kafamda o kadar büyütmüştüm ki en ufak huzursuzluğunda bile kendimi sorguluyordum. Sonra doktorumuz “mükemmel değil, yeterince iyi ebeveynlik” diye bir şey var demişti; bu cümle bende çok yer etti. Ben de kendime gün sonunda tek bir küçük şeyi yazmaya başladım: bugün ona neyi iyi yaptım, neyi telafi ederim; suçluluk azalınca evdeki hava da yumuşadı 🙂

Benim oğlum 6 aylıkken bu “iyi anne miyim” düşüncesi bende takıntı gibi dönmeye başlamıştı, özellikle sosyal medyada “ideal annelik” videolarını izledikçe. Bir ara kendime küçük bir not defteri tutup günün sonunda sadece 2 şey yazdım: “Bugün onu güvende tuttum mu?” ve “Sevdiğimi hissettirdim mi?”; çoğu gün cevap evetti ve içim biraz yumuşadı. Doktorumuz da “bazen yorulup tökezlemek, kötü anne olmak değil; insan olmak” gibi bir şey demişti. Bu düşünce geldiğinde ben ekranı kapatıp çocuğumla 10 dakika sarılma/oyun molası verince kafam daha çok toparlanıyordu 🙂

Benim kızım 4 yaşındayken bende bu “iyi anne miyim” düşüncesi daha çok yorgun olduğum günlerde yükseliyordu; sanki enerji düşünce vicdan otomatik devreye giriyor. Bir yerde şunu fark ettim: İyi anne olmak çoğu zaman “hep doğru yapmak” değil, hata yaptığında fark edip telafi edebilmekmiş. Ben mesela bazen sert çıktığımda sonra yanına gidip “Anne biraz yoruldu, öyle konuşmak istemedim” dediğimde ortam yumuşuyor, o da duygusunu daha rahat söylüyor. Kendini sorgulaman bile bence çocuğun iyiliğini önemsediğini gösteriyor 🙂