Kendime vakit ayırdığımda suçluluk hissediyorum

Ben de ilk zamanlar aynı suçluluğu yaşadım; sanki 10 dakika duş alsam evde bir şeyler eksik kalacak gibi geliyordu. Sonra fark ettim ki ben tükenince kimseye iyi gelemiyorum, kısa bir kahve molası bile sabrımı toparladı. Bizde “annenin şarjı” diye bir şey var, eşim de bunu görünce daha çok destek oldu. Suçluluk tam geçmedi belki ama kendime ayırdığım zamanı çocuğuma da dolaylı bir iyilik gibi görmeye başladım 🙂

Benim oğlum 6 aylıkken ilk kez tek başıma kuaföre gittim, koltukta otururken bile “şimdi ağlıyordur” diye içim içimi yedi. Sonra eve dönünce daha sakin, daha sabırlı bir anne olduğumu fark ettim; o yarım saat bana gerçekten reset gibi geldi. Doktorumuz “annenin pili bitince bebeğe de enerji kalmaz” demişti, o cümleyi kendime hatırlatıyorum. Suçluluk gelince “bu, onun için de bir yatırım” diye düşünüp bırakmaya çalışıyorum 🙂

Benim iki çocuğum var, ilkinde kendime kahve içip 15 dakika kitap okuyunca bile “bencil miyim” diye düşünüyordum. Sonra bir gün patlayıp ağlayınca anladım ki dinlenmeyince sabrım azalıyor, çocuklara da yansıyor. Doktorumuz “anne iyi olursa bakım da iyileşir” demişti, ben de kendime vakti bakımın bir parçası gibi görmeye başladım 🙂 Suçluluk geldiğinde “şarj oluyorum, sonra daha iyi anne olacağım” diye içimden tekrar ediyorum.

Benim kızım 1 yaşına yaklaşırken “kendime 20 dakika ayırırsam ona haksızlık mı?” diye içim içimi yiyordu. Sonra doktorumuz “anne şarj olmazsa sabır da azalır” gibi bir şey demişti, o cümle bende oturdu. Suçluluk gelince bunu “kötü anne” olduğumun değil, ne kadar sorumluluk hissettiğimin işareti diye yorumlamaya başladım. Şimdi küçük kaçamakları (kısa yürüyüş, tek başıma çay) rutin yapınca hem evin havası hem benim tahammülüm düzeldi 🙂

Benim oğlum 2 yaşındayken ilk kez akşamları 30 dakika “benim saatim” yaptım; başta resmen içim rahat etmedi. Sonra şunu fark ettim: Kendime minicik alan açınca gün içinde daha yumuşak, daha sabırlı oluyorum ve bu da evin havasını değiştiriyor. Suçluluk geldiğinde “bu bakım bencillik değil, bakımın bir parçası” diye kendime hatırlatıyorum, bir de o zamanı önceden planlayınca daha az vicdan yapıyorum 🙂

Benim kızım 9 aylıkken “kendime vakit ayırınca kötü anne mi oluyorum” diye çok takılıyordum, özellikle evde işler durunca vicdan azabı artıyordu. Sonra bunu “lüks” değil, bakım rutini gibi görmeye başladım: haftada iki kez 25 dakikalık yürüyüş ya da kulaklıkla müzik açıp saçımı/derimi toparlamak gibi. İlginç şekilde o kısa molalardan sonra kızımla daha sabırlı ve neşeli oluyordum, suçluluk da zamanla azaldı 🙂