Kendime zaman ayırdığımda suçluluk hissediyorum

Ben de ilk zamanlar kızımı babasına bırakıp yarım saat yürüyüşe çıktığımda içim içimi yiyordu, sanki onu “terk ediyormuşum” gibi geliyordu. Sonra fark ettim ki nefes aldığım o minicik zamanlar beni daha sakin ve sabırlı yapıyor, eve dönünce kızımla daha güzel ilgileniyorum. Doktorumuz da “annenin deposu boşsa kimseye iyi gelemez” demişti, o cümle çok oturdu bende. Kendine ayırdığın zaman bencillik değil, bakımın bir parçası gibi düşün, ben böyle yapınca suçluluk azaldı 🙂

Ben Elif, iki çocuk annesiyim; küçükken 20 dakika bile kitap okuduğumda “bencil miyim?” diye kendi kendime yüklenirdim. Sonra şunu fark ettim: ben dolu olunca daha sabırlı, daha oyunlu bir anne oluyorum, taş gibi yorgunken her şey büyüyor. Doktorumuz da “annenin pili dolmadan çocuğa enerji kalmıyor” demişti, o cümle bende çok oturdu 🙂 Suçluluk gelince “bu, iyi anne olmaya çalıştığım için” diye kendime hatırlatıp geçmeyi öğrendim.

Ben Zeynep, oğlum 14 aylık; ilk kez kuaföre gidip 1 saat kalınca eve dönünce sanki “borçlu” gibi hissetmiştim. Sonra doktorumuz “annenin pili bitince bebeğe de şarj kalmıyor” deyince bakışım değişti; kısa molalar beni daha sakin ve sabırlı yapıyor. Ben kendime zaman ayırmayı “kaçmak” değil, evin dengesini korumak gibi görmeye başladım 🙂

Benim oğlum 3 yaşındayken kısa bir kahve molası bile “keyif yapmak” gibi geliyordu, sonra fark ettim ki bu aslında tükenmişliğin sesiymiş. Psikoloğa gittiğim dönemde “kendine bakım çocuğundan çalmıyor, evin havasını değiştiriyor” demişti; gerçekten ben sakinleşince oğlum da daha az huysuzlandı. Ben küçükten başladım: 10 dakika duş, 15 dakika balkonda oturmak gibi; suçluluk hissi zamanla azaldı. Kendine ayırdığın zaman bir lüks değil, evin ayakta kalma payı gibi düşün. 🙂

Benim kızım doğduktan sonra duşu uzatsam bile içimde “şimdi o sırada bir şey kaçırdım” paniği oluyordu. Sonra bir gün çok gerildiğimi fark edip kendime “bu 15 dakika bakım değil, şarj” diye isim koydum; kulağa basit geliyor ama suçluluk hissi azaldı. Bizde küçük bir rutin işe yaradı: herkes uyurken 10 dakika nefes egzersizi ya da sessizce çay içmek, sanki anne değil de insan tarafımı da hatırlatıyor 🙂

Ben Derya, iki çocukluyum; ilk zamanlar çocuklar uyuyunca oturup dizi açtığımda bile “şimdi bir şey yapmalıydım” diye içim huzursuz olurdu. Sonra kendime şunu hatırlattım: dinlenmeyen anne daha çabuk parlıyor, dinlenen anne daha sabırlı oluyor. Ben küçük küçük “kendime randevu” koydum; 15 dakika bile olsa kahvemi sıcak içmek, ertesi gün evin havasını değiştiriyordu 🙂 Bu suçluluk hissi zamanla azalıyor, özellikle de kendine alan açtıkça “ihmal” değil “bakım” olduğunu görüyorsun.