Kendimi çok yorgun hissediyorum

Ay aynı dönemden ben de geçtim, özellikle gece bölünen uykudan sonra gün boyu sanki pilim bitmiş gibi dolaşıyordum. Benim oğlan 7-8 aylıkken demir depoları düşük çıkmıştı, takviyeyle biraz toparladım; bir de su içmeyi ve öğün atlamamayı ihmal edince daha da çöküyordum. Evin işi bitmiyor ama ben “bugün sadece temel işler” deyip kendime yükü azalttıkça ruhen de hafifledim 🙂 Çok uzun sürerse veya baş dönmesi/çarpıntı gibi şeyler olursa doktorunuza danışmanızı öneririm.

Canım ben de lohusalığın 4-5. aylarında resmen sisin içinde gibiydim, uyusam da dinlenmiş hissetmiyordum. Bende en çok su içmeyi ve öğün atlamayı bırakınca toparladı; bir de gündüz 20 dakikalık minicik kestirme bile fark ettirdi. Evi “tam” tutma baskısını azalttım, bazı günler sadece bebek ve ben hayatta kalalım yeter dedim 🙂 Çok uzun sürmeyen ama haftalarca devam eden bu yorgunluk normal gelmişti, yine de için rahat etsin diye rutin kan değerlerine baktırmak iyi hissettirebiliyor.

Benim oğlum 10 aylıkken ben de gün boyu enerjim yokmuş gibi geziyordum, meğerse sürekli “arkadan koşma” hali beni fark etmeden tüketmiş. Doktorumuz bana küçük de olsa dinlenme araları koy, ev işini mükemmel yapmaya çalışma demişti; gerçekten bazı günler sadece makineyi çalıştırıp geri kalanı salınca bile hafifliyordu. Bir de açık havada 15-20 dakika yürüyüş bende şaşırtıcı şekilde toparlama yaptı, sanki beynim resetleniyordu 🙂

Benim kızım 2 yaşına yaklaşırken ben de sabah kalkınca sanki hiç uyumamışım gibi oluyordum, meğer gün içinde kendime hiç “durma” alanı bırakmıyormuşum. Bende en çok işe yarayan şey, öğle uykusunda ev toparlamak yerine 20 dakika uzanıp gözlerimi kapatmak ve akşam da ekranı erken kapatmak oldu. Bir de kafeini abartınca daha çabuk çöküyordum, azaltınca daha dengeli hissettim. Bazen gerçekten sadece annelik temposu insanın pilini emiyor, kendine yüklenme 🙂

Benim iki çocuk arasında en çok zorlandığım dönem, küçük olan 1 yaş civarıyken “gün hiç bitmiyor” hissiydi; uyusam bile vücudum dinlenmiyor gibiydi. Bende fark yaratan şey, öğleden sonra 15-20 dakikalık kısa bir uzanma ve akşamları işi gücü biraz salıp erken yatmaktı, ev dağınık kalsa da. Bir de kafein bende çarpıntı yapıp daha çok yoruyordu, azaltınca daha dengeli hissettim 🙂

Ben de ikinci doğumdan sonra uzun süre “yorgunluk normal” diye geçiştirdim ama bende asıl tetikleyen sürekli zihnen tetikte olmaktı; çocuk uyusa bile ben kafamda yapılacaklar listesiyle dinlenemiyordum. Bir ara akşamları 10 dakika bile olsa telefonu bırakıp sessizce oturmak, omuz-boyun esnetmek ve evi biraz “olduğu kadar” bırakmak bana ilaç gibi geldi. Bir de kan değerlerime baktırınca bazı şeyler (özellikle vitamin/demir tarafı) sınırda çıkmıştı, doktorum “enerji düşüklüğü bazen böyle sinsi olur” demişti. Kendini bu kadar yorgun hissetmen gerçekten yalnız değilsin, benzerini çok yaşadık 🙂