Kendimi sürekli yetersiz hissediyorum, yalnız mıyım?

Canım yalnız değilsin, ben de ilk doğumdan sonra uzun süre “yetemiyorum” hissiyle gezdim. Özellikle sosyal medyada herkes mükemmelmiş gibi görünüyordu, ben de kendimi sürekli kıyaslayıp dibe vuruyordum. Doktorumuz “lohusalıkta duygu dalgalanmaları çok olağan, destek alınca hafifliyor” demişti; ben de eşime ve yakın bir arkadaşıma daha açık konuşunca nefes aldım. Zamanla şunu fark ettim: Çocuğun güvenle sarıldığı bir anne olmak, her şeyi kusursuz yapmaktan daha kıymetli 🙂

Ay ben de bunu çok yaşadım, özellikle ikinci ayda “iyi anne olamıyorum galiba” diye içim içimi yiyordu. Sonra fark ettim ki yetersizlik hissi çoğu zaman yorgunluk ve uykusuzluktan büyüyor; bir gece biraz toparlanınca aynı şeyler daha yönetilebilir geliyordu. Bizde işe yarayan şey, gün içinde kendime minicik hedefler koymaktı: sadece banyo, sadece yemek, sadece sarılma gibi; hepsini aynı gün mükemmel yapmaya çalışmayınca zihnim sakinleşti 🙂

Benim oğlum ilk aylarda hiç uyumazken ben de sürekli “beceremiyorum” diye kendimi yerdim, sonra bir gün günlük gibi not alınca aslında gün içinde neler neler yaptığımı fark ettim. Doktorumuz “yorgunluk ve hormonlar düşünceleri büyütür, kendine verdiğin yükü biraz azalt” demişti, o cümle bana iyi gelmişti. Bazen “yetersiz” hissetmek kötü anne olduğundan değil, çok önemsediğinden oluyor; ben bunu kabullenince biraz hafifledim 🙂

Benim kızımın ilk senesi boyunca her ağlamasında “kesin ben yanlış bir şey yaptım” diye kendimi suçluyordum, o kadar yorulmuştum ki beynim hep en kötü senaryoyu yazıyordu. Sonra doktorumuz “bu dönemde kendine yüklenmek çok normal, uykusuzluk duyguları büyütür” demişti, o cümle bana iyi gelmişti. Bende işe yarayan şey, günün sonunda “bugün şunu yaptım” diye minicik 2-3 şey yazmak oldu; insan aslında ne kadar çok şey yetiştirdiğini görünce biraz yumuşuyor 🙂

Ben de lohusalıkta aynaya bakıp “bu ben değilim” dediğim günler yaşadım; sanki herkes daha sakin, daha organizeydi de ben dağınıktım. Bizde işe yarayan şey, günün sonunda sadece 1 küçük şeyi “bugün bunu başardım” diye not etmek oldu; banyo yaptırmak, 10 dakika oyun kurmak gibi. Doktorumuz uykusuzluk ve hormonların bu yetersizlik hissini büyütebildiğini söylemişti, kendime karşı daha yumuşak olmaya çalıştım. Zamanla o iç sesin tonu azalıyor, gerçekten azalıyor 🙂

Ben de ilk zamanlar “her şeyi aynı anda yapamıyorum” diye kendimi yerken fark ettim ki çıta bende inanılmaz yüksekti. Bizde işe yarayan şey, günün sonunda sadece 3 küçük şeyi “tamamlandı” diye yazmak oldu; bazen sadece bebeği doyurmak ve kendime duş almak bile listeye giriyordu. Bir de doktorumuz “yorgun beyin her şeyi başarısızlık gibi algılar” demişti, o cümle bana çok iyi gelmişti. Zamanla kendime daha yumuşak davranmayı öğrenince o yetersizlik sesi de kısılmaya başladı 🙂