Kendine iyi davranmayı hatırlatan şeyler

Benim oğlum yenidoğanken kendimi hep en sona atıyordum, sonra bir gün doktorumuz “anne iyi olursa bebek de iyi olur” deyince dank etti. O günden beri her gün 10 dakika bile olsa duşumu sakin sakin almayı ve sıcak bir kahveyi oturarak içmeyi “bakım” sayıyorum. Bir de ev dağınık kalsa bile akşam kendime “Bugün çocuğuma sarıldım, bu da iş” diye not düşüyorum 🙂

Ben ikinci doğumdan sonra kendime iyi davranmayı “küçük bakım molaları”yla hatırladım. Bebek uyuyunca evi toparlamak yerine 10 dakika duş alıp saçımı kurutmak bile modumu değiştiriyordu. Bir de mutfak tezgahına “Bugün de elinden geleni yaptın” diye minik not yapıştırmıştım, gözüm her takıldığında omuzlarım gevşiyordu 🙂

Benim kızım 1 yaşına yaklaşırken kendimi sürekli “yetişemiyorum” diye hırpalıyordum, sonra bir deftere gün içinde yaptığım minicik şeyleri yazmaya başladım: mama hazırladım, altını değiştirdim, sarıldım gibi. Sayfada görünce “ben aslında bayağı iş yapmışım” hissi geliyor ve kendime daha yumuşak bakıyorum. Bir de akşamları yüzümü yıkayıp nemlendirici sürmek gibi ufak bir ritüel, günün bittiğini ve benim de dinlenmeyi hak ettiğimi hatırlatıyor 🙂

Ben Derya, iki çocukluyken kendime iyi davranmayı telefondaki “nazik hatırlatıcı” alarmıyla öğrendim; günde 2 kez “omuzlarını gevşet, su iç” diye çalıyor. Bizde özellikle akşam üzeri her şey üst üste gelince, 3 dakikalık balkona çıkıp sadece nefes saymak bile toparlıyor. Bir de “mükemmel gün” değil “yeterince iyi gün” diye kendime cümle kurunca suçluluk azalıyor 🙂

Ben Elif, lohusalıkta kendime iyi davranmayı “mükemmel anne değil, yeterince iyi anne” cümlesini buzdolabına yazınca hatırladım. Ev dağınıksa vicdan yapacağıma, akşam olunca günün tek güzel anını düşünmeye çalışıyorum; bazen sadece çayımı sıcak içebilmiş olmam bile yetiyor. Bizde işe yarayan bir diğer şey de, annelikle ilgili sosyal medya takibini biraz azaltmak oldu, kafam belirgin şekilde sakinledi 🙂

Ben Zeynep; benim kızım 3 yaş krizlerine girince ben de anında geriliyordum, sonra terapist arkadaşım “kendi iç sesini en yakın arkadaşına konuşur gibi yumuşat” demişti. O anlarda içimden “Şu an zorlanman normal, elinden geleni yapıyorsun” diye kendime cümle kurunca gerçekten gevşiyorum. Bir de mutfakta minik bir “dinlenme köşem” var; çayımı oturarak içmek bile kendime iyi davranmayı hatırlatıyor 🙂