Kendine zaman ayırmak lüks mü, ihtiyaç mı?

Ben Derya, iki çocuk annesiyim; bence kendine zaman ayırmak kesinlikle ihtiyaç. Benim oğlum küçükken “ben hep ayaktayım” moduna girince daha çabuk sinirleniyordum, günde 15 dakika duşu bile aceleye getirmeyince fark etti. Doktorumuz da “annenin dolu deposu çocuğa da yansır” demişti, hakikaten öyle. Şimdi haftada bir yarım saat yürüyüş ya da bir kahve molası yapınca evin havası değişiyor ☕

Ben Esra, 3 yaşında bir kız annesiyim; bence kendine zaman ayırmak lüks değil, yakıt gibi bir şey. Ben “hep çocukla olayım” diye kendimi sıktıkça daha tahammülsüz oluyordum, 20 dakikalık duş+saç kurutma bile beni toparlıyordu. Eşim eve gelince kısa bir yürüyüşe çıkmayı rutin yaptım, suçluluk hissi azaldı ve evin havası değişti 🙂 Doktorumuz da “anne iyi olursa çocuk da daha güvende hisseder” demişti, bence çok doğru.

Ben Zeynep, 1 yaşında bir oğlan annesiyim; bence kendine zaman ayırmak lüks değil, bakımın bir parçası. Bizde “ben bir duş alayım” bile günün en iyi reseti oluyordu; 15 dakika kahve içip balkonda oturunca bile daha sabırlı kalabildim. Eşimle mini vardiya yaptık, o çocukla oyun kurarken ben kısa bir yürüyüşe çıkıyordum, evin havası değişti 🙂

Ben Sibel, 6 yaşında bir kız ve 9 aylık bir bebek annesiyim; bence kendine zaman ayırmak “lüks” değil, evin düzeni gibi temel bir ihtiyaç. Ben kendimi sıfırlamadan devam etmeye çalışınca en küçük şeye bile patlamaya başladım, sonra çocuklar da gerildi. Bizde işe yarayan şey “mikro molalar” oldu: 15 dakika balkonda çay, kısa bir yürüyüş ya da kulaklıkla iki şarkı dinlemek bile günün tonunu değiştiriyor 🙂

Ben Burcu, 2,5 yaşında bir oğlan annesiyim; bende “kendime zaman” deyince akla dışarı çıkmak geliyordu ama aslında 15 dakikalık sessizlik bile toparlıyor. Bir ara bunu tamamen bıraktım, gün boyu daha gergin ve sabırsız oluyordum; sonra akşam uyuyunca kısa bir yürüyüş ya da kitapla rutin yaptım, evin havası değişti. Doktorumuz da “anne iyi olursa çocuk da sakinleşir” gibi söylemişti, o günden beri bunu ihtiyaç diye görüyorum 🙂

Ben Elif, 4 yaşında bir kız annesiyim; kendime zaman ayırmayı ilk başta “ayıp mı” diye düşünüyordum ama tükenince kimseye faydam olmadığını anladım. Bizde işe yarayan şey, haftada 2-3 akşam 20 dakika “telefon yok” kuralı koymak oldu; ya kitap okuyorum ya da sadece yüzümü maskeleyip uzanıyorum 🙂 Doktorumuz da “anne sinir sistemi dinlenmeden evin ritmi düzelmez” gibi anlatmıştı, o cümle bana çok iyi gelmişti. Bu bana lüks değil, bakımın devamı gibi geliyor.