Kendini yetersiz hisseden annelere not

Benim oğlum ilk yıl neredeyse hiç uyumazdı, ben de her gün “beceremiyorum galiba” diye içimden geçirirdim. Sonra fark ettim ki yetersizlik değil, tükenmişlik konuşuyor; biraz dinlenince aynı ben daha sakin ve çözüm odaklı oluyorum. Doktorumuz “Bebeğin ihtiyacı mükemmel anne değil, yeterince iyi ve yanında olan anne” demişti, o cümle beni çok toparladı. Evin dağınık kalması, bazen ağlamaya dayanamayacak hale gelmek anneliği eksiltmiyor; sadece insan olduğumuzu hatırlatıyor 🙂

Ben iki çocukla bazı günler akşam olunca “bugün sadece hayatta kaldık” diyordum, sonra bakıyordum ki kucaklaşmışız, ev dağınık ama kalp dolu. Doktorumuz bir kontrolde “mükemmel anne yok, yeterince iyi anne var” demişti, o cümle beni çok rahatlattı. Çocuğun yanında kalıp ona alan açmak bile büyük bir emek; bazen en iyi yaptığımız şey, kendimize biraz yumuşak davranmak oluyor 😊

Benim kızım 2 yaşına girerken öfke nöbetleriyle beni bayağı zorlamıştı, bazen sessizce banyoda iki dakika nefes alıp çıkıyordum. Sonra şunu anladım: iyi anne olmak her an gülümsemek değil, yorulunca durabilmek ve tekrar sarılabilmek. Evin düzeni, menü listesi, etkinlikler değil; çocuğun kendini güvende hissetmesi daha çok iz bırakıyor. Kendinize “bugün elimden gelen buydu” deme hakkını verin, gerçekten hafifletiyor 🙂

Benim kızım ilk zamanlar sürekli ağlayınca “benim sütüm yetmiyor mu, ben mi beceremiyorum” diye kendimi yiyip bitiriyordum. Sonra bir gün eşim “sen her ağlayışta koşup kucağına alıyorsun ya, bu zaten annelik” deyince biraz rahatladım. Ev her gün pırıl pırıl olmayınca da kendimi suçluyordum ama doktorumuz “annenin hali iyi olursa bebek de rahat eder” demişti, o günden beri önceliğim kendime şefkat oldu 🙂

Benim oğlum ek gıdaya geçince her kaşıkta yüzünü buruşturuyordu, “ben mi yanlış yapıyorum” diye kendimi suçladığım çok olmuştu. Sonra doktorumuz “bazen bebekler yeni tatlara zaman ister, senin sakinliğin daha önemli” demişti; gerçekten de baskıyı bırakınca süreç yumuşadı. İyi anne olmak kusursuz olmak değil, her gün yeniden denemek bence; o minik güvende hissediyorsa çoğunu zaten yapmışsındır 🤍

Benim kızımın ilk dişleri çıkarken geceleri deliksiz ağladığı dönem oldu; ben de “iyi anne olsam sakinleştirirdim” diye kendime yükleniyordum. Sonra anladım ki bazı günler çözüm değil, sadece yanında durmak yetiyor. Duş alamadığım, saçımı bile tarayamadığım günlerde bile kızımın bana yaslanması “benim için doğru yer burası” demesi gibi gelmişti. Kendine acımasız davranma, yorgun bir anne kötü anne demek değil 🙂