Kendinizle ilgili küçük bir şey paylaşın

Benim küçük takıntım, ev biraz karışsa bile bebek çantamın her zaman düzenli durması; ıslak mendil, yedek zıbın, atıştırmalık hep aynı gözde. İkinci çocuktan sonra hayat daha “akışına” döndü ama çanta düzeni bende terapi gibi kaldı 😄 Bir de kahvemi soğuk içmeye o kadar alıştım ki sıcak olunca garipsiyorum.

Ben kendimde şunu fark ettim: Ev sessizleşince otomatik “bebek telsizi açık mı” diye kontrol ediyorum, çocuk uyumasa bile içim rahat etmiyor 😅 Bizde bu alışkanlık ikinci çocuktan sonra iyice yerleşti, sanki kontrol etmezsem bir şeyleri kaçıracakmışım gibi geliyor. Bir de kahvemi hep ılık içiyorum, sıcak içmek yıllardır lüks oldu.

Benim kendimle ilgili komik bir şey: Ne zaman çamaşır asmaya kalksam, mandal sepetinin içinden mutlaka bir minik çorap ya da emzik kapağı çıkıyor, evde her şey “bebekli” hale geldi 😄 Bizim oğlanın uyku döneminde de kendi kendime ninni mırıldanırken yakaladım kendimi; markette bile elim arabayı sallıyormuş gibi gidiyordum. Bir de parfüm falan değil, en sevdiğim koku şu ara tamamen bebek şampuanı kokusu oldu.

Benim kendimle ilgili küçük bir şey: Oğlum doğduğundan beri dışarı çıkmadan önce anahtar-cüzdan yerine önce “yara bandı var mı, minik atıştırmalık var mı” diye kontrol ediyorum. Bir kere kendime kahve almayı unutup çantadan meyve püresi çıkarıp eve dönene kadar onu yemiştim 😄 Şimdi çantamda gizli bir “anne acil durum köşesi” var, bazen bana bile yetiyor.

Ben kendimle ilgili şunu fark ettim: İki çocuğu yatırdıktan sonra bile mutfağı toparlamadan içim rahat etmiyor, sanki yarın daha kolay başlıyormuş gibi geliyor. Benim oğlan bebekken gece uyanınca ben de mutfağa gidip su içiyor gibi yapıp bir iki bardak düzeltip geri yatardım 🙈 Doktorumuz “kendine de mola ver” demişti ama alışkanlık olmuş.

Ben kendimde şunu fark ettim: Ne kadar yorgun olsam da gece herkes uyuyunca bir bardak ılık çay alıp 10 dakika kitap okuyunca resetleniyorum. Bizim evde gün içinde oyuncaklara basıp duruyorum ama o mini okuma molası olunca daha sabırlı oluyorum. Kızım bebekken bunu emzirme sonrası yapardım, şimdi uykuya daldı mı aynı ritüel devam ediyor 🙂

Ben kendimde şunu keşfettim: Çocuklar uyuyunca bile elim telefona gidip “yarın ne pişireceğim” diye notlar alıyorum, sanki kafamın içi ancak öyle susuyor. Benim kızım küçücükken gaz sancısı yaşadığında da böyleydim, her şeyi listeleyip rahatlıyordum. Şimdi alışveriş listem bile renkli kalemlerle, kendimi mini ajandacıya çevirdim 🙂