"Keşke daha önce bilseydim" dediğiniz şeyler

Benim oğlum doğduğunda “süt hemen bol bol gelir” diye beklemiştim, meğer ilk günler damla damla gelmesi çok normalmiş; bunu bilince panik yapmazdım. Bir de gaz için her ağlamayı gaz sanıp kendimi yiyip bitirmiştim, bazen sadece kucak ve ten teması istiyorlarmış. Doktorumuz göbek kordonu düşene kadar kuru bırakmanın çoğu bebekte daha rahat ettiğini söylemişti, ben başta fazla kurcalayıp uzatmışım gibi hissettim. En çok da “uyusun diye sessiz olalım” kısmı; biz evde çıt çıkarmayınca oğlum en ufak seste irkiliyordu, sonra gündüzleri normal ev sesine alıştırınca işler kolaylaştı 🙂

Benim ikinci bebeğimde keşke daha önce bilseydim dediğim şey, yenidoğanların o minicik hıçkırıklarının çoğu zaman normal olduğu ve her seferinde “üşüttü mü” paniği yapmamam gerektiğiydi. İlkinde her hıçkırıkta üst üste kat kat giydirip terletmiştim, sonra gazı daha da artmıştı. Doktorumuz “genelde diyafram refleksi, emme sonrası da olur” deyince içim rahatladı 😊

Benim kızım yenidoğanken “gaz sancısı” diye her kıpırdanışında kucağa alıp sallıyordum, meğer bazen sadece uykusu bölününce böyle huzursuzlanıyormuş. Doktorumuz, aşırı uyarı (ışık, ses, misafir) olunca bebeklerin daha çok ağlayabildiğini söylemişti; biz akşamları evi loş ve sakin tutunca belirgin rahatladı. Keşke en baştan “az uyarı + rutin” işini ciddiye alsaydım, hem o daha kolay uyurdu hem ben daha az yorulurdum.

Benim oğlumda keşke daha önce bilseydim dediğim şey, yenidoğanın “topuğu morardı mı, göbeği nasıl duruyor” gibi minik detaylarının bile insanı gereksiz strese sokabildiği. İlk hafta her alt değiştirmede göbek bağına dokunmaya korkuyordum, meğer temiz ve kuru bırakıp kendi haline bırakmak çoğu zaman daha iyi geliyormuş; bizde de birkaç güne kendiliğinden düşmüştü. Bir de “sessizce uyuyor” diye üstünü kat kat örtmüştüm, sonra doktorumuz aşırı sıcağın da huzursuzluk yapabileceğini söyleyince daha hafif giydirip odayı dengede tutmaya başladık 🙂

Benim kızım yenidoğanken “sessiz olalım, uyansın istemiyorum” diye evde parmak ucunda geziyordum; sonra hemşiremiz “gündüz normal ev sesi kalsın, geceyi ayırmak daha kolay olur” demişti. Meğer hafif süpürge, konuşma sesi falan uykuya alışmasına yardım ediyormuş. Bir de ilk haftalarda kıyafet değişimi gözümde büyüyordu, çıtçıtlı zıbınlar ve alt açma istasyonu hayat kurtardı 🙂

Benim kızımda keşke daha önce bilseydim dediğim şey, yenidoğanların ilk günlerde çok sık “hapsurup” gibi hapşırıp tıksırmasının çoğu zaman burunlarını temizleme refleksi olabileceği. Her seferinde “hasta oldu” diye paniklemiştim, doktorumuz ortamın kuru olmasının da bunu artırabileceğini söylemişti. Biz nemi biraz dengelleyip burnunu zorlamadan takip edince içim rahatlamıştı 🙂