Kilo verememek moralinizi bozuyor mu?

Ben Emine, iki çocuk annesiyim; ikinci doğumdan sonra aylarca tartı hiç kıpırdamayınca moralim epey düşmüştü. Bizde işe yarayan şey “hemen sonuç” yerine rutine odaklanmak oldu: her gün 30 dakika tempolu yürüyüş, akşam ekmeğini azaltmak ve tatlıyı haftada 1’e indirmek. Bir de uykusuzluk bende aşırı iştah yapıyordu; birkaç gece düzeni oturunca bile şişkinlik azaldı. Tartı takılınca ölçü ve kıyafet üzerinden takip edince daha az kafaya taktım 🙂

Ben Sevil, 3 yaşında oğlan annesiyim; tartı aynı kalınca bende de moral bozuluyordu ama sonra “tartı tek ölçü değil” diye kendimi rahatlattım. Bende en çok bel ölçüsü ve kıyafetlerin duruşuna bakmak işe yaradı, bazen kilo oynamasa da incelme oluyormuş. Bir de uykusuzluk bende acayip iştah açıyordu, bir haftayı kötü geçirince hemen suçu kendimde arıyordum; sonra doktorumuz “loğusalıkta iniş çıkış normal” demişti, o cümle iyi gelmişti 🙂

Ben Derya, 6 aylık kız annesiyim; kilo gitmeyince ilk başta çok takıldım ama uykusuzluk ve stres bende direkt su tutma yapıyor gibi oldu. Doktorumuz “özellikle emzirirken vücut bazen frene basar, yavaş yavaş” demişti, o cümle beni rahatlatmıştı. Tartıyı her gün değil, iki haftada bir bakınca ve yürüyüşü “ceza” değil nefes alma gibi görünce moralim toparlandı 🙂

Ben Zeynep, 2 çocuk annesiyim; ikinci doğumdan sonra kilo bir süre resmen inat etti, moralim bozulunca tartıyı banyodan kaldırdım. Bende asıl fark yaratan şey öğün atlamayı bırakıp gün içinde suyu artırmak ve akşamları “bir avuç” atıştırmayı kesmek oldu, yoksa hep kaçamak büyüyordu. Bir de emzirirken çok kısınca daha çabuk acıkıyordum, doktorumuz “yavaş ve dengeli git” demişti, ona göre rahatladım 🙂

Ben Aslı, 1,5 yaşında bir kız annesiyim; bende kilo uzun süre sabit kalınca moralim çok düşmüştü ama meğer bazen vücut “beklemede” kalıyormuş. Tartıyı her gün değil haftada bir gün aynı saatte ölçmeye geçince kafam rahatladı, küçük ilerlemeleri daha net gördüm. Bir de yürüyüşü “kalori yakmak” diye değil, kafamı dağıtmak diye düşününce sürdürülebilir oldu 🙂

Ben Nihan, 10 aylık oğlum var; kilo veremeyince bende de moral düşüyordu ama sonra ölçü bandıyla bel-kalça takibi yapmaya başladım, tartı oynamasa da incelmeyi görmek iyi geliyor. Bir de “yeterince protein aldım mı, su içtim mi” diye gün içinde mini kontrol yapınca atıştırmalar azaldı. Doktorumuz emzirirken çok kısıtlamanın bende daha çok tatlı krizini tetiklediğini söylemişti; o yüzden küçük kaçamakları planlayınca daha sürdürülebilir oldu 🙂

Ben Merve, 2 yaşında bir oğlan annesiyim; tartı uzun süre oynamayınca bende de moral gidiyordu. Sonra “daha az ye” yerine günlük 20-25 dakikalık tempolu yürüyüş ve akşam atıştırmasını sadece yoğurt-mevye gibi hafif tutma düzeni kurdum, 2-3 hafta sonra kıyafetlerimden fark etmeye başladım 🙂 Doktorumuz da “uyku ve düzen oturmadan kilo bazen dirençli oluyor” demişti, ben de kendime daha gerçekçi hedef koyunca psikolojik olarak rahatladım.

Ben Esra, 4 yaşında bir kız annesiyim; kilo bir türlü gitmeyince bende moral hemen düşüyordu. Sonra kendime “her gün mükemmel olmayacak” deyip küçük hedeflere döndüm: akşam 1 tabak kuralı, ekmeği azaltmak, bir de tatlı isteği gelince yoğurt-mevyeyle geçiştirmek. Doktorumuz da “emzirme/uyku düzeni oturdukça vücut daha rahat bırakır” demişti, o cümle beni çok rahatlattı 🙂